รถยนต์วิ่งไปตามถนนบนเขาที่คดเคี้ยว ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเปลี่ยนผ่านอย่างรวดเร็วราวกับภาพสไลด์
ฉู่หมิงโจวหันมองหลินอันอันเป็นระยะ เห็นเธอขมวดคิ้วแน่น เขาก็ลูบหลังมือเธอเบา ๆ เป็นจังหวะ พยายามปลอบประโลมให้เธอรู้สึกดีขึ้น
มาถึงครึ่งทาง หลินอันอันก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอยกมือปิดปาก สีหน้าเจ็บปวด
ฉู่หมิงโจวเห็นดังนั้นก็ร้อนใจดั่งถูกไฟเผา รีบให้คนขับจอดรถ ประคองหลินอันอันลงไปสูดอากาศ
"อันอัน เธอเป็นยังไงบ้าง ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า" น้ำเสียงของฉู่หมิงโจวเต็มไปด้วยความร้อนรน เขาประคองหลินอันอันไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
หลินอันอันส่ายหัว "แค่ทางมันขรุขระเลยเมารถ พักสักเดี๋ยวก็ดีขึ้น"
ฉู่หมิงโจวปวดใจยิ่ง ประคองหลินอันอันไปนั่งบนก้อนหินข้างทาง แล้วเทน้ำจากกระติกให้เธอบ้วนปาก
"อันอัน ตอนนี้เธอท้อง ร่างกายก็อ่อนแอมาก การเดินทางครั้งนี้ลำบากเธอแล้ว" เสียงเขาสั่นเล็กน้อย เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
หลินอันอันเกือบจะหัวเราะ ปกติฉู่หมิงโจวหนักแน่นยิ่งนัก ท่าทางลนลานอย่างตอนนี้ช่างหาดูได้ยาก ราวกับเด็กหนุ่ม
เธอดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง รู้สึกดีขึ้นบ้าง จึงจับมือฉู่หมิงโจวตอบไว้ ปลอบว่า "หมิงโจว ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง เรื่องเล็กน้อย อีกเดี๋ยวก็หายแล้ว"
"อืม เราต้องไปที่จุดประจำการของทหารในเมืองเหอเสียก่อน จัดเตรียมเส้นทางแล้วค่อยกลับภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เธอต้องอดทนนะ พอกลับถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ฉันจะส่งเธอไปโรงพยาบาลทันที รับรองว่าเธอและลูกจะปลอดภัยทั้งคู่"