"ฉู่หมิงโจว!" หลินอันอันริมฝีปากสั่นระริก น้ำเสียงอัดแน่นด้วยความคิดถึงและความน้อยใจไม่รู้จบ
เสียงเรียกนี้ราวกับทะลวงผ่านอุปสรรคหนักหนา ผ่านช่วงเวลาแห่งการพลัดพรากอันยาวนาน ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของฉู่หมิงโจว
ฉู่หมิงโจวเองก็เห็นหลินอันอันในทันทีแรกเช่นกัน
ชั่วขณะนั้น เขารู้สึกว่าโลกทั้งใบเงียบสงบลง ความเหนื่อยล้าและบาดแผลทั้งหมดพลันสลายหายวับไปในพริบตา ในดวงตาเหลือเพียงร่างบอบบางนั้น
เท้าของเขาก้าวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไม่แยแสทุกสิ่งรอบข้าง มุ่งตรงวิ่งไปหาเธอ
"อันอัน!" ฉู่หมิงโจวตะโกนลั่น แม้แต่น้ำเสียงยังเจือสะอื้น
พริบตาเดียว ทั้งสองก็อยู่ใกล้กันแค่เอื้อม
ฉู่หมิงโจวกางแขนออกสุดแรง ดึงหลินอันอันเข้ามากอดแน่นในอ้อมอก ราวกับจะหลอมเธอให้เป็นเนื้อเดียวกัน ไม่พรากจากกันอีก
คางของเขาแนบไว้บนศีรษะของหลินอันอัน น้ำตาร้อนผ่าวหยดหนึ่งร่วงลงบนเส้นผมของเธอ
ชายชาตรีที่ผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน ออกภารกิจเสี่ยงตายมามากมาย กระทั่งพ่อแม่จากไปยังไม่เคยหลั่งน้ำตาสักหยด บัดนี้กลับควบคุมตัวเองไม่อยู่
"อันอัน ฉันมาช้าไปแล้ว ขอโทษนะ"
ทุกคำอัดแน่นด้วยความโทษตัวเองอย่างลึกซึ้งและความอาลัยอาวรณ์ไม่สิ้นสุด
วันคืนที่ผ่านมา ในหัวของเขามีภาพอันตรายนับร้อยพันที่หลินอันอันอาจเผชิญวนเวียนไม่ขาด ความหวาดกลัวและความกังวลตามติดราวกับเงา บัดนี้ อารมณ์ทั้งหมดพลันระเบิดออกในชั่วขณะนี้
หลินอันอันก็ร้องไห้จนหยุดไม่อยู่เช่นกัน เธอกำแน่นตรงปกเสื้อที่หน้าอกของฉู่หมิงโจวซึ่งเปื่อยยุ่ยจนแทบมองไม่เห็นสภาพเดิม "ฉู่หมิงโจว! คุณมาแล้ว ในที่สุดคุณก็มา ฉันเฝ้ารอคุณทุกวัน ฉันรู้ว่าคุณต้องมาแน่"