หลินอันอันตื่นขึ้นมาเมื่อม่านหน้าต่างห้องคนไข้ถูกเปิดแง้มไว้ แสงแดดยามเที่ยงสว่างอบอุ่นสาดผ่านช่องลงบนผ้าปูที่นอน
เด็กทารกกำลังนอนอยู่บนเตียงข้างๆ หันหน้ามามองเห็นได้
เจ้าหนูแบเบาะเม้มปากนอนหลับ กำปั้นเล็กคลายออก หงายฝ่ามือขึ้น เส้นเลือดบางเบาใต้ผิวเหมือนเส้นไหมสีฟ้าจางๆ
ฉู่หมิงโจวเอามือเท้าคาง กำลังนั่งพักงีบข้างเตียง หมวกทหารถูกวางไว้บนโต๊ะหัวเตียง ใต้ตาที่ปิดสนิทมีรอยคล้ำจางๆ
หลินอันอันขยับปลายนิ้ว แตะสัมผัสด้านในอุ้งมือของฉู่หมิงโจว
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงจากการคลอดเมื่อคืนยังหลงเหลือในเส้นเอ็น เหมือนการเดินทางอันยาวนานที่มาถึงจุดหมายในที่สุด และภาพใบหน้าอันสงบของพ่อลูกทั้งคู่ตรงหน้ากำลังหลับใหล ทำให้เธอรู้สึกขึ้นมาในทันใดว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นล้วนคุ้มค่า
"ตื่นแล้วหรือ?" ฉู่หมิงโจวสะดุ้งตื่นทันที เอื้อมมือไปแตะหน้าผากเธอ "มีตรงไหนไม่สบายบ้างไหม?"
เส้นเลือดแดงในดวงตาเขาหนาแน่นราวกับทาหมึกไว้ ตอหนวดที่คางงอกขึ้นมาทำให้เขาดูซูบเซียวไปบ้าง
หลินอันอันส่ายหน้า สายตามองข้ามเขาไปยังเตียงฝั่งตรงข้าม
ดูเหมือนเจ้าหนูตัวน้อยจะสัมผัสได้ถึงสายตาผู้เป็นแม่ ปากน้อยเบะออก ส่งเสียงฮึงฮึงเหมือนลูกแมว
ฉู่หมิงโจวรีบอุ้มเด็กขึ้นมา การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วกว่าเมื่อวาน ห่อผ้าอ้อมในอ้อมแขนเขาดูเล็กเป็นพิเศษ
"ดูเขาสิ" ฉู่หมิงโจวพูดเสียงเบามากด้วยรอยยิ้ม "เมื่อเช้าตอนเปลี่ยนผ้าอ้อมฉี่ใส่ฉันเต็มตัว เหมือนลูกปืนใหญ่เลย"
ใบหน้าทารกภายใต้แสงแดดดูไม่เหี่ยวย่นนัก สันจมูกได้รูปเหมือนฉู่หมิงโจวยิ่งนัก