เสียงเอะอะโวยวายในทางเดินดังราวกับฟ้าผ่า ฉู่หมิงโจวเพิ่งเดินมาถึงหน้าห้องผู้ป่วย ก็เห็นเจ้าหน้าที่เปลหามสองคนหามเปลที่เปื้อนคราบเลือดเดินอย่างรีบร้อน คราบเลือดสีแดงเข้มที่ซึมออกมาจากผ้าปูที่นอนลากเป็นทางสะดุดตาบนพื้น
ผู้หญิงบนเตียงคนไข้หน้าซีดราวกับกระดาษ ริมฝีปากของเธอถูกกัดจนชุ่มไปด้วยคราบเลือด
คนนี้เองคือภรรยาของเฉินเหลย ฉือซานเม่ย
หัวหน้าพยาบาลเห็นฉู่หมิงโจวในชุดทหารออกมา จึงรีบเข้าไปพูดว่า "นี่คือหญิงใกล้คลอดที่ถูกส่งมาด้วยเกวียนเทียมวัว ปล่อยเวลาทิ้งนานเกินไปแล้ว จนเกิดรกลอกตัวก่อนกำหนดตกเลือดครั้งใหญ่... ครอบครัวหาไม่เจอสักที!
พวกคุณบอกว่าสามีเธอเป็นผู้นำของกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือไม่ใช่หรือ เร็วเข้า! รีบให้คนมาเซ็นชื่อ! หญิงใกล้คลอดต้องรีบจัดให้เข้าผ่าตัด ไม่อย่างนั้นทั้งแม่ทั้งลูกก็ไม่รอด!"
ทหารคนสนิทที่ฉู่หมิงโจวพามาด้วยได้ทำหน้าที่อีกครั้ง "คุณรีบขับรถกลับไปที่กองบัญชาการทหาร พาตัวเฉินเหลยมาให้ฉัน ไม่ว่าในมือเขาจะมีธุระสำคัญอะไร!"
"ขอรับ ผู้การกรม!"
กองบัญชาการทหารย่อมมีระเบียบของกองบัญชาการทหาร ในฐานะนายทหาร ไม่เพียงแต่ดูที่ประสบการณ์การรบและความสามารถในการบัญชาการส่วนตัว หลักศีลธรรมก็เป็นมาตรฐานสำคัญในการวัดแนวทางปฏิบัติตนของบุคคล
ถ้าไม่ได้อยู่ในช่วงสงคราม หากแม้แต่การคลอดลูกของภรรยาตัวเองยังมองไม่เห็นค่าพอจะใส่ใจ เช่นนั้นผู้การกรมอย่างเขาก็ไม่ต้องทำแล้ว อย่างไรเสียก็สมควรถูกดำเนินการทางวินัย
"แล้วตอนนี้ทำยังไง หญิงใกล้คลอดต้องรีบเข้าผ่าตัด แต่ไม่มีใครเซ็นชื่อ!"
"ฉันเซ็นเอง! พวกคุณรีบจัดการผ่าตัด ผลที่ตามมาทั้งหมดฉันรับผิดชอบเอง ช่วยชีวิตก่อนสำคัญกว่า!" ฉู่หมิงโจวตัดสินใจเด็ดขาด