"หมิงโจว... ฉู่หมิงโจว! เจ็บเหลือเกิน ฉันไม่คลอดแล้ว..."
ริมฝีปากของหลินอันอันไร้สีเลือด เธอเจ็บจนตัวสั่นสะท้าน ได้แต่จับมือเขาไว้แน่น อยากดึงให้มาใกล้ ๆ
หางตาของกู้เยี่ยนแดงก่ำผิดปกติ แต่น้ำเสียงยังคงสงบและอ่อนโยน "อันอัน พยายามหน่อย อย่าเพิ่งยอมแพ้ ฉู่หมิงโจวอยู่ที่นี่แล้ว เขารอเธออยู่ตลอด"
"เจ็บมาก..."
"หมอกู้ เหลือเวลาอีกแค่นาทีเดียว"
กู้เยี่ยนยกมือขึ้นเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้เธอหุบปาก
"อันอัน ลองอีกครั้ง ลองครั้งสุดท้ายอีกที ได้ไหม"
เมื่อมือทั้งสองของกู้เยี่ยนกำมือของหลินอันอันแน่น เธอก็ลืมตาขึ้น "กู้เยี่ยน..."
"อืม เป็นฉันเอง"
"ขอโทษนะ..." หลินอันอันแทบจะพร่ำพูดออกมาจากปาก ราวกับเธอควรจะเอ่ยคำขอโทษนี้ ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เป็นสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมอยากพูด
กู้เยี่ยนทั้งร่างแข็งทื่อ "ไม่เป็นไร ฉันไม่เคยโทษเธอเลย จริง ๆ ฉันแค่ต้องการให้เธอสบายดี ฉันเพียงอยากให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไป!"
หยาดน้ำตาใสร่วงหล่น กระทบปลายนิ้วของหลินอันอัน
น้ำตานี้เหมือนลำแสงหนึ่งที่ทิ่มแทงทะลุความโหดร้ายและหมอกมัวในห้องคลอด ทำให้หลินอันอันซึ่งเกือบจะหมดสติ รวบรวมกำลังขึ้นมาใหม่
"อ๊าาา——"
"แว้——แว้——" เสียงร้องไห้ดังกึกก้องของทารกพลันดังขึ้น เปี่ยมด้วยพลังของชีวิตแรกเกิด กลบเสียงหอบหายใจของหลินอันอันในทันที
"คลอดออกมาแล้ว! ในที่สุดก็คลอดแล้ว! เป็นเด็กผู้ชาย!" เสียงร้องดีใจของพยาบาลระเบิดราวกับฟ้าร้อง