เมื่อนายพันจ้าวมาพบหูหลีเพื่อหารือ โดยบอกให้เธอเขียนหนังสือขอขมาและจดหมายขอโทษ พร้อมอธิบายว่าหลินอันอันคือภรรยาของฉู่หมิงโจว และเรื่องนี้ตอนนี้จะเล็กหรือใหญ่ก็ได้
หูหลีก็ระเบิดอารมณ์ทันที!
"ฉันว่าแล้วเชียว หลินอันอันมีดีอะไรถึงได้กร่างนัก! ขนาดมาสนับสนุนงานที่มณฑลอวี้ยังกิริยามารยาทตามอำเภอใจ แถมยังรบกวนงานคนอื่นได้โดยไม่เกรงใจ ที่แท้ก็มีเส้นสายนี่เอง!"
นายพันจ้าวถูกเธอตวาดจนชะงัก "สหายหู สภาพร่างกายของหลินอันอันมีการรายงานแล้ว เธอสุขภาพไม่ดี…"
พูดยังไม่ทันจบ หูหลีก็ไม่ยอม ถึงขั้นทุบโต๊ะลุกขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า "นายพันจ้าว! คุณเป็นผู้นำทหารประจำเมืองเหอ พูดจาแบบนี้จะทำให้ทหารกี่คนต้องผิดหวัง?
ทหารเรายามออกรบ เตรียมใจพลีกายถวายชีวิตแล้ว มีคนสูญเสียชีวิตเพราะสงครามไปเท่าไหร่? แล้วพิการตลอดชีวิตอีกกี่คน! พวกเขาเคยร้องเจ็บสักคำไหม?
แค่ไอเล็กน้อย กลับสำออยขนาดนั้น? เธอไม่สบาย เพื่อนร่วมงานในฝ่ายวิเคราะห์ข่าวกรองทุกคนก็ต้องอดทน ต้องยอมงั้นหรือ? ใครให้สิทธิ์เธอ? ตอนนั้นฉันก็บอกแล้ว ถ้าเธอบอบบางนักก็อย่าออกมาขายขี้หน้า ควรถอนตัวไปเอง!"
"แต่ว่า…"
เห็นหูหลีไม่เปิดโอกาสให้แทรกเลย ใบหน้านายพันจ้าวก็แดงก่ำด้วยความอัดอั้น
"อะไรคือแต่ว่า? วันนี้ฉันขอพูดไว้ตรงนี้ จะให้ฉันเขียนหนังสือขอขมากับจดหมายขอโทษ เป็นไปไม่ได้! จะไปขอความเมตตาจากใครฉันก็ไม่กลัว! ถ้าพวกคุณรังเกียจคนจากกองบัญชาการทหารปักกิ่งจริง ก็ให้พวกเรากลับพรุ่งนี้เลย!
ฉู่หมิงโจวแค่ผู้พันตัวเล็ก ๆ ยังกล้ามาข่มเหงฉัน ไม่ว่ายังไงฉันต้องฟ้องเขาสักตั้ง และในยามบ้านเมืองเผชิญภัยน้ำท่วมครั้งนี้ ฉันรับรองว่าตำแหน่งผู้พันของเขาจะอยู่ได้ไม่นาน"