นายพันจ้าวมีสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วขมวดแน่น ความกังวลบนใบหน้าดูจริงใจไม่เสแสร้ง
“ทางผมจะรายงานต่อผู้บังคับบัญชาทันที เพื่อขอความช่วยเหลือด้านเสบียงและกำลังพลเพิ่มเติม แล้วเริ่มปฏิบัติการกู้ภัยในเขตเมืองชุนซานทันที”
เมื่อทุกอย่างพูดคุยตกลงกันได้ ฉู่หมิงโจวเปลี่ยนน้ำเสียง กลับนำเรื่องของหลินอันอันขึ้นมาพูดกลางที่ประชุม…
“นอกจากนี้ ผมยังทราบเรื่องเกี่ยวกับหลินอันอัน สหายและภรรยาของผม เธอมาเป็นกำลังเสริมในนามกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ไม่สมควรถูกจัดไปที่จุดยุทธศาสตร์อันตรายแนวหน้า ผมอยากถามว่า ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น”
นายพันจ้าวใจกระตุกวาบ!
นายทหารคนอื่นพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เห็นได้ชัดว่าไม่รู้เรื่องมาก่อน
หน้าผากของนายพันจ้าวมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมาทันที เขาอ้าปาก แต่ไม่รู้จะตอบอย่างไรชั่วขณะ
บรรยากาศในห้องทำงานพลันตึงเครียดขึ้น
สายตาของฉู่หมิงโจวเยือกเย็นดุจคมมีด จ้องตรงไปที่นายพันจ้าว น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง กอปรด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้งได้ “นายพันจ้าว ผมหวังว่าคุณจะให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับผมได้”
นายพันจ้าวสูดลมหายใจลึก พยายามตั้งสติ เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ผู้พันฉู่ เรื่องนี้ที่ผ่านมาผมเองก็ไม่ทราบจริงๆ การย้ายสหายหลินไป เป็นเพราะเธอมีความสามารถทางภาษาดีเยี่ยม จุดลับต้องการการสนับสนุนจากเธอ”
ฉู่หมิงโจวใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ ส่งเสียงหึในลำคออย่างเย็นชา “หรือว่ามีแค่เธอคนเดียวที่มีความสามารถทางภาษา? นี่มันเรื่องของคนอื่นชัดๆ กลับบีบบังคับให้เธอไป นี่คิดว่าคนของกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือรังแกได้ง่ายๆ หรือ?”