หลี่ลู่เอ่ยถึงแผนการทำงานในอนาคต ดวงตาก็เต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน “พี่อันอันคะ หนูไปสำนักพิมพ์แล้ว จะตั้งใจทำงานให้ดี ไม่เข้าใจตรงไหนก็จะเรียนรู้ หนูเรียนรู้ได้เร็วมากเลยนะคะ บรรณาธิการหลิวบอกว่าจะพยายามหางานออกแบบปกหนังสือขายดีให้หนู...”
หลินอันอันค่อย ๆ กินไปด้วย พลางพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ มีโอกาสก็ควรไขว่คว้าให้ดี นี่ก็ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้เรียนรู้ ถ้าเธอทำดี สำนักพิมพ์ก็เต็มใจฝึกเธออยู่แล้ว ไม่จริงหรือ”
พูดตามตรง ในเวลาเพียงไม่กี่วัน รูปลักษณ์ของหลี่ลู่ไม่ได้เปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่เจอ
แต่หลินอันอันรู้สึกว่าเธอมีชีวิตชีวาขึ้นมา
ในเวลานี้ เด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ พูดเรื่องความฝันของตัวเอง ดิ้นรนมีชีวิต
“ครอบครัวอยู่พร้อมหน้า ต่อให้ลำบากแค่ไหนก็ยังหวานอยู่ในที แถมเธอยังมีฝีมือติดตัว ต่อไปชีวิตต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่”
กำลังพูดกันอยู่ โต๊ะข้าง ๆ ก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาเกินจริง “โอ้ย~ พวกนายไม่เห็นนะ ตอนดึกมีคนขุดทองแดงขึ้นมาได้กระสอบใหญ่เลย เป็นทองแดงจริง ๆ ด้วย! แต่ดันให้เพื่อนบ้านข้าง ๆ เห็นเข้า บีบให้บอกที่มา ตอนนี้ชาวบ้านหมู่บ้านเฉียนหนานพากันไปขุดกันหมดแล้ว”
ขุดเงิน?
คำนี้น่าสนใจ หลินอันอันหันกลับไปมอง
เห็นโต๊ะข้าง ๆ มีผู้ชายแต่งตัวเรียบ ๆ นั่งอยู่หลายคน คนที่พูดอยู่ทำท่าทางตื่นเต้น สีหน้ามีสีสัน ดูเหมือนพยายามย้ำว่าเรื่องนี้จริงแท้แค่ไหน