“นั่งลงเถอะ” รองแม่ทัพเฉินชี้ไปที่เก้าอี้พับ เสียงแหบพร่าแต่ยังทรงพลัง “อย่ายืนเลย ไม่ต้องเกรงใจ ตอนนี้เมืองถังเป็นมดบนกระทะร้อน ไม่ต้องมัวถือสาพิธีรีตอง”
แม่ทัพเจิ้งและผู้นำอีกหลายท่านถูกเชื้อเชิญให้นั่งในตำแหน่งหลัก คณะของฉู่หมิงโจวก็หาที่นั่งตามสมควร
สายตาของแม่ทัพเจิ้งจับจ้องที่เครื่องหมายอ่างเก็บน้ำหยวนเหอบนแผนที่ “รองแม่ทัพเฉิน ความคืบหน้าการเสริมเขื่อนกักเก็บน้ำเป็นอย่างไรบ้าง”
“จุดน้ำซึมใต้ฐานเขื่อนควบคุมได้แล้ว” รองแม่ทัพเฉินใช้ดินสอเคาะแผนที่ “แต่ตะกอนอุดตันในลำน้ำท้ายเขื่อนหนักมาก ทหารช่างกำลังขุดลอกทั้งคืน
เรื่องน่าปวดหัวที่สุดคือน้ำดื่ม แผ่นดินไหวทำท่อประปาใต้ดินแตกหมด ตอนนี้พึ่งพารถดับเพลิงกับรถขนน้ำเท่านั้น”
เขาชี้ไปที่วงกลมแดงหลายจุดบนแผนที่ “จุดพักพิงพวกนี้ต้องใช้น้ำดื่มวันละยี่สิบตัน ถ้าปล่อยแบบนี้ต่อไปไม่ใช่ทางออก”
ปลายนิ้วของฉู่หมิงโจวลากผ่านเครื่องหมายระบบส่งน้ำของเมืองถังบนแผนที่ แล้วเอ่ยขึ้น “รองแม่ทัพเฉิน ตอนผมซ้อมรบที่ผานสือเคยดึงข้อมูลธรณีวิทยาของเมืองถัง จำได้ว่ามีอ่างเก็บน้ำใต้ดินร้างอยู่สิบห้ากิโลเมตรทางตะวันออกของเมือง เป็นโครงการป้องกันภัยทางอากาศที่สร้างในทศวรรษที่ห้าสิบ อาจใช้ประโยชน์ได้”
รองแม่ทัพเฉินชะงักไปทันที!
“ขนาดอ่างเก็บน้ำร้างนายยังรู้?”