หลินอันอันยืนอยู่บนผืนดินที่เต็มไปด้วยรอยแผล สมองอบอวลไปด้วยอารมณ์หลากหลาย
ทันใดนั้น เสียงดังกังวานสายหนึ่งก็ดังทะลุเสียงอึกทึกเข้ามา: "แม่ทัพเจิ้ง! ผู้การฉู่!"
ทุกคนมองตามเสียงไป เห็นชายสวมเครื่องแบบทหารคนหนึ่งก้าวฉับ ๆ เข้ามา ร่างสูงโปร่ง แต่ซูบผอมอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่เครื่องแบบและไรผมที่หงอกก่อนวัยก็เปื้อนฝุ่นดิน มีเพียงแววตาที่สุกสว่างอย่างน่าตกใจ
ผู้มาเยือนคือรองแม่ทัพเฉินจากกองบัญชาการทหารหัวเป่ย ตั้งแต่เกิดแผ่นดินไหว เขาก็นำกำลังพลมาประจำการแนวหน้าที่เมืองถังด้วยตัวเอง
ด้านหลังเขามีนายทหารจากกองบัญชาการทหารหัวเป่ยอีกกว่าสิบนายรีบตามมาติด ๆ
"รองแม่ทัพเฉิน!" แม่ทัพเจิ้งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทั้งสองประสานมือแน่น "เหนื่อยมากเลยนะ!"
รองแม่ทัพเฉินไม่มีเวลาทักทายปราศรัย สายตาจับจ้องไปที่ฉู่หมิงโจว ลูกกระเดือกขยับ ทันใดนั้นก็สยายแขนทั้งสองข้าง ดึงตัวเขามากอดแน่น
อดีตผู้บังคับบัญชาผู้ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน ตอนนี้เสียงกลับสั่นเครือจนแทบจับได้: "ฉู่หมิงโจว เจ้าหนุ่มดีนัก!"
ฉู่หมิงโจวถึงกับชะงักไปเมื่อถูกกอด!
"ขอบใจนะ..." รองแม่ทัพเฉินปล่อยตัวเขา มือทั้งสองข้างวางบนบ่า นัยน์ตาริมแดง "ฉันขอแทนพี่น้องชาวเมืองถังขอบใจเธอ! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเข้าแทรกแซงเฉียบขาดล่วงหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะเธอใช้ชื่อการซ้อมรบย้ายคนออกไปมากขนาดนั้น..."
เขาพูดต่อไม่ไหว ได้แต่ตบบ่าฉู่หมิงโจวแรง ๆ "รู้ไหม? ก็เพราะการคาดเดาและความกล้าหาญของเธอ ทำให้มีคนตายน้อยลงอย่างน้อยหลายแสนนาย!"