เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ฉู่หมิงโจวก็ออกไปแล้ว ไม่นาน กู้เยี่ยนก็มาปรากฏตัวรออยู่หน้าเต็นท์
หลินอันอันก็ไม่รีรอ ล้างหน้าล้างตาง่าย ๆ แล้วก็แต่งตัวเรียบร้อยออกมา
“พี่เยี่ยน อรุณสวัสดิ์”
“อรุณสวัสดิ์”
“กินข้าวเช้ายัง”
กู้เยี่ยนยกกล่องข้าวสองใบในมือขึ้น “เข้าไปข้างในก่อน กินข้าวเช้า แล้วผมค่อยดูอาการให้”
“ได้เลย”
ในกล่องข้าวมีหมั่นโถวสี่ลูก ทั้งสองคนกินกับน้ำเปล่า
“เมื่อคืนไอน้อยลงไหม”
กู้เยี่ยนไม่รีบร้อนและไม่รีบไป หยิบเครื่องฟังตรวจออกมาเริ่มตรวจให้หลินอันอัน การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วและจดจ่อ
“ดีขึ้นเยอะ แค่ตอนใกล้รุ่งมีอาฟเตอร์ช็อกทำให้นอนสะดุ้งตื่น แล้วไอสองสามที”
หลินอันอันมองใบหน้าด้านข้างที่กำลังจดบันทึกอย่างตั้งใจของเขา พลันนึกถึงคำพูดของฉู่หมิงโจวเมื่อคืน “เขามาเพื่อตรวจอาการให้เธอ ไม่มีภารกิจ” อดยิ้มไม่ได้
ผู้เชี่ยวชาญใหญ่ระดับหัวหน้าแผนกคนไหนจะว่างขนาดนั้น มาไกลถึงนี่เพื่อตรวจอาการให้ตัวเอง
ฉู่หมิงโจวนี่ก็เผด็จการเกินไปแล้ว
กู้เยี่ยนเก็บเครื่องฟังตรวจ พยักหน้า “ไม่น่ามีปัญหาอะไรมาก กินยาตามเวลา ผู้การฉู่ให้ผมเดินเป็นเพื่อนคุณ เขาบอกว่าคุณอยากเก็บข้อมูลบ้าง”
“อืม ครั้งนี้เรื่องใหญ่เกินไป ฉันเลยอยากมาดูสถานที่จริงให้มากขึ้น นอกจากนี้ ยังอยากมีส่วนร่วมช่วยเหลือสักหน่อย รู้ข้อมูลมากขึ้นก็จะได้เตรียมใจได้”
ทั้งสองเดินไปตามทางดินที่เพิ่งเกลี่ยไว้ชั่วคราว แสงอรุณอ่อน ๆ ทาบทับซากปรักหักพังดั่งขอบสีเงินเยือกเย็น