เดิมทีฉู่หมิงโจวบอกว่าจะกลับในอีกสองวัน แต่สุดท้ายกลับมีเพียงหลินอันอันกับกู้เยี่ยนที่ถูกส่งตัวกลับ ส่วนตัวเขายังต้องอยู่ต่ออีกสักพัก เพื่อทำงานเก็บรายละเอียดร่วมกับแม่ทัพเจิ้ง
“หนูน้อย เธอกลับไปก่อนเถิด เมืองถังซานยังมีอาฟเตอร์ช็อกอยู่ เธออยู่ต่อไม่ปลอดภัยหรอก อย่างมากไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ หมิงโจวเจ้าเด็กนี่ฉันจะคืนให้เธอ” แม่ทัพเจิ้งยิ้มกริ่มพลางจัดรถให้ทั้งสองเป็นพิเศษไปส่งที่สนามบินปักกิ่ง
หลินอันอันย่อมทำตามคำสั่งโดยดี เพียงแต่เธออาลัยอาวรณ์ฉู่หมิงโจวอยู่บ้าง
ก่อนจากกัน เธอยัดเงินหนึ่งหมื่นหยวนใส่มือฉู่หมิงโจว บอกให้เขาดูแลจัดการตามสมควร เงินจำนวนนี้นับเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากสามีภรรยาคู่นี้
ฉู่หมิงโจวเข้าใจเธอดี พยักหน้าตอบตกลง
“ไปเถอะ” เสียงของกู้เยี่ยนดังมาจากด้านหลัง
หลินอันอันกำมือของฉู่หมิงโจวไว้แน่น “หมิงโจว ที่บ้านมีฉันดูแลทุกอย่างเอง ไม่ต้องเป็นห่วง รักษาตัวด้วยนะ”
“อืม”
หลังจากรถทหารเคลื่อนออกไป หลินอันอันมองผ่านหน้าต่างรถ เห็นฉู่หมิงโจวยังคงยืนอยู่ที่เดิม ร่างในชุดสีเขียวทหารค่อย ๆ หดเล็กลงกลายเป็นจุดเล็ก ๆ บนซากปรักหักพัง
เมื่อเครื่องบินลำเลียงทางทหารลงจอดที่สนามบินภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ดวงอาทิตย์ยามบ่ายแก่กำลังย้อมสีรันเวย์ให้เป็นสีแดงทอง
หลินอันอันเพิ่งก้าวลงจากบันได ก็ได้ยินเสียงตะโกนคุ้นหูดังแว่วมา “ล่ามหลิน!”
ปรากฏว่าคนจากกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือกำลังเตรียมต้อนรับการกลับมา โดยมีโจวหมิงหลี่ หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ยืนอยู่หัวแถว ข้างหลังเขาคือฟางเจิ้ง หลี่หร่าน และเพื่อนร่วมงานจากฝ่ายวิเคราะห์ข่าวกรอง ทุกคนถือดอกไม้สีแดงไว้ในมือ จัดขบวนอย่างยิ่งใหญ่