หลินอันอันมองเด็กน้อยสองคนเดินวนอยู่ในห้อง จมูกของฉู่หมิงอวี่แทบจะแนบกับกระจก จ้องมองดวงอาทิตย์บนฟ้าอย่างตั้งใจ ไม่รู้สึกแสบตาเลยสักนิด
หลินอันอันเดินเข้าไปปิดตาของเขา แล้วพากลับมา
“เดี๋ยวดวงตาจะเสียเอา”
เสียงถูพื้นดังมาจากทางเดินในอาคาร
ต่อมาก็มีเสียงแปรงดังขึ้น
หลินอันอันเดินไปที่หน้าประตู เห็นคุณยายจางกำลังก้มตัวขัดราวจับ
คุณยายคนนี้ช่างประณีตจริง ๆ
หลินอันอันเข้าไปใกล้ฉู่หมิงหลาน กระซิบบอกสองสามคำ ที่จริงก็แค่แนะนำคร่าว ๆ แต่เด็กสาวรู้งานดี รีบเข้าไปช่วยทันที “คุณยายคะ หนูมาช่วยนะคะ”
คุณยายจางเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาใสซื่อของฉู่หมิงหลาน ก็รู้สึกเอ็นดู “ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง เพิ่งยกน้ำมาเล็กน้อยตอนกลับมา ขัดเล่น ๆ หน่อยเอง”
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูช่วยนะ”
คุณยายจางยิ้มมองไปทางหลินอันอัน “ล่ามหลินสมเป็นคนมีการศึกษา สอนเด็ก ๆ ได้ดีจริง ๆ”
“คุณยายจางคะ ทำไมยังเกรงใจแบบนี้อีกคะ เรียกฉันว่าอันอันก็พอค่ะ นี่คือน้องชายกับน้องสาวของฉัน ฉู่หมิงหลานกับฉู่หมิงอวี่”
“ที่แท้ก็เด็กน้อยสองคนของบ้านผู้การฉู่นี่เอง! ดีจริง ๆ เลย”
ฉู่หมิงอวี่ก็โผล่หน้ามาทัก “สวัสดีครับคุณยาย”
เพียงแต่... หลังจากทักเสร็จ เขาก็พึมพำต่ออีกว่า “คุณยายดีอย่างนี้ ทำไมพี่สะใภ้ข้างล่างถึงแปลกจังเลย...”
“แปลกอะไรหรือ” คุณยายจางถาม
ฉู่หมิงหลานที่อยู่ใกล้คุณยายจางที่สุด จึงเล่าเรื่องราวครู่ก่อนให้ฟังเบา ๆ
รอยยิ้มบนหน้าคุณยายจางหายไป “ดีว่าทำไมถึงดูรีบร้อนนัก! ที่แท้ก็นินทาเจ้านี่เอง”