ตู้เจวียนโกรธจนกำหมัดแน่น ข้อนิ้วมือซีดขาว "เมื่อเช้าฉันไปตักน้ำที่บ่อ เธอจงใจวางถังน้ำขวางทาง ยังพูดว่า 'บางคนนี่ไม่แปลกที่ถูกตามใจ เพราะในท้องมีลูกทองของผู้การกรม' คำพูดนี้ชัดเจนว่าแทงใจดำท่าน!"
หลินอันอันนวดบั้นเอวที่ปวดตึง น้ำเสียงราบเรียบ "แล้วยังไงต่อ?"
"ฉันรู้ต้นสายปลายเหตุแล้ว ย่อมไม่ยินดี ฉันทนฟังใครมานินทาท่านไม่ได้ เลยเถียงกับเธอไปสองสามคำ สุดท้ายเธอยกพี่เขยของเธอ ก็คือผู้การอู๋ มาข่มขู่ฉัน!
ยังบอกว่า... บอกว่าคนอย่างฉันมีค่าสินสอดถึงสองพันหยวนหรือ? บอกว่าอู๋เจียวหลานสาวของเธอสิ ถึงจะเป็นลูกสาวผู้นำที่แท้จริง แค่กระดิกนิ้วก็มีคนยอมทุ่มทรัพย์สินจนหมดตัวส่งให้ แต่พวกเขายังไม่ยอมแต่งงานด้วย และค่าสินสอดยังมากกว่าสองพันเสียอีก..."
มิน่าล่ะ ตู้เจวียนถึงได้ยิ่งพูดยิ่งโกรธ เรื่องนี้ยังลามไปถึงอู๋เจียวด้วย?
หลินอันอันพลันหลุดหัวเราะ "มิน่าล่ะถึงว่ากันว่า ครอบครัวเดียวกันย่อมมีนิสัยไม่ต่างกัน!"
ที่แท้มาตรฐานการหาสะใภ้ของตระกูลอู๋คือ... คนที่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องมาก่อน?
คำพูดหลังนี้หลินอันอันไม่ได้เอ่ยออกมา แค่คิดก็รู้สึกขำ
อู๋เจียวกับแม่ของเธอ หลินอันอันเคยพบมาแล้ว
ส่วนหม่าชุนเยี่ยนคนนี้ ก็เป็นแบบเดียวกันเปี๊ยบ!
"พี่ พวกเขามันเกินไปแล้ว! ฉันจะไปร้องเรียนเธอกับผู้นำ! นี่คือการทำลายความสัมพันธ์เพื่อนบ้าน ทำลายชื่อเสียงทหาร เธอต้องเจอเรื่องใหญ่แน่!"