ฉู่หมิงโจวฟังฉู่หมิงอวี่ฟ้องร้องอย่างวกวน ตะเกียบในมือชะงักนิ่งในชาม เขาไม่ได้พูดอะไรมากมาย
เมื่อกินข้าวเสร็จ เขาประคองหลินอันอันเดินเล่นในลานบ้าน "พรุ่งนี้ฉันจะไปคุยกับผู้การอู๋ เธอไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้"
"ฉันไม่ได้กังวลสักหน่อย เธอก็ไม่ต้องไปพูดกับเขามากหรอก ฉันแค่กลัวว่าถ้าทะเลาะกันขึ้นมา หน้าตาเธอจะเสีย"
ฉู่หมิงโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย "นี่เป็นเรื่องหลักการ ไม่เกี่ยวกับหน้าตา ตอนนี้ฉันแค่ขอให้เธอดูแลตัวเองให้ดี เรื่องอื่นไม่สำคัญ"
"ฉันก็กลัวว่าตู้เจวียนจะโดนเอาเปรียบน่ะสิ"
"นี่เป็นเรื่องของผู้หญิง ผู้ชายไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยว"
"ใช่เลย"
ดวงตาของหลินอันอันยิ้มโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
ความหมายของฉู่หมิงโจวชัดเจนในคำพูดแล้ว เรื่องนี้ต่อให้ใหญ่โตแค่ไหน เขาก็จะทำให้มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยระหว่างผู้หญิง ถ้าผู้ชายของอีกฝ่ายกล้ายุ่งเกี่ยว ความหมายก็จะเปลี่ยนไป
ส่วนการร้องเรียนของตู้เจวียนจะนำไปสู่อะไร ฉู่หมิงโจวก็จะรับมือให้ทั้งหมด
หลินอันอันไม่เคยคิดเลยว่าตู้เจวียนจะเร็วขนาดนั้น...
ในคืนนั้นเอง ตอนที่หม่าชุนเยี่ยนหาเรื่องอีกครั้ง ตู้เจวียนก็ระเบิดออกมา!
"พวกป้า หลีกหน่อย หลีกหน่อย สะใภ้ใหม่มาซักผ้าด้วยตัวเอง หาดูยากจริงๆ นะ! ฉันนึกว่าแม่เนื้อทองที่ค่าสินสอดตั้งสองพันหยวนจะมีขอบทอง ไม่ต้องทำงานเองซะอีก!" หม่าชุนเยี่ยนบิดไม้ถูพื้นด้วยแรงมหาศาลจนน้ำกระเด็น พลางพูดจา เกือบสาดตู้เจวียนเปียก
ตู้เจวียนแต่เดิมก็ไม่ได้คิดจะแตกหักเร็วขนาดนั้นหรอก แต่เธอแค่มาซักผ้า ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ก็โดนคนพูดดูถูกขนาดนี้?