“ทุกคนหยุดก่อน มามุงดูตรงนี้หน่อย ตอนเปลี่ยนจากฉากนี้ไปฉากต่อไป พวกเธอต้องเดินตามเส้นทางนี้”
หลินอันอันวาดไปพลางอธิบายไปพลาง “แบบนี้ถึงจะรักษาความลื่นไหลของภาพ และทำให้สายตาคนดูเปลี่ยนผ่านอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่รู้สึกสะดุด”
นักแสดงพากันมุงเข้ามา มองดูอย่างตั้งใจ
หลินอันอันอธิบายละเอียดมาก รู้สึกคอแห้งเป็นไฟเลยทีเดียว
จากนั้น พวกเขาก็ซ้อมใหม่ตามเส้นทางที่หลินอันอันวางไว้ ปรากฏว่าการเปลี่ยนฉากทั้งหมดคล่องแคล่วและเป็นธรรมชาติขึ้นจริง ๆ ผลลัพธ์การแสดงยกระดับขึ้นไปอีกขั้น
เหอหมิ่นกับไป๋หลิงยืนมองด้านข้าง อดทึ่งในตัวหลินอันอันมากขึ้นไม่ได้
เหอหมิ่นกระซิบบอกไป๋หลิงว่า “ความเป็นมืออาชีพของสหายหลินนี่ไม่ใช่เล่น ๆ เลย”
ไป๋หลิงก็ตอบเสียงเบาว่า “ใช่ ถ้าเธออยู่ช่วยคณะเราไปตลอด งานสร้างสรรค์และซ้อมของพวกเราคงง่ายขึ้นเยอะ”
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง หลินอันอันเห็นว่าใกล้จะพอดีแล้ว ดูเวลา แล้วเตรียมตัวลากลับ
“นายผู้ช่วยลู่ ทางนี้ใกล้จะเรียบร้อยแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ ที่บ้านยังต้องทำกับข้าว เด็กน้อยรอกินอยู่”
ลู่ชิงรีบตอบอย่างสุภาพว่า “ได้ เชิญกลับเลยนะครับ ถ้าภายหลังยังต้องการความช่วยเหลือ ค่อยรบกวนอีก”
หลินอันอันมุมปากกระตุกเล็กน้อย แทบไม่อยากสนใจเขาแล้ว