พี่สะใภ้จ้าวเป็นคนทำอะไรคล่องแคล่วมาก วันรุ่งขึ้นก็มาแจ้งให้หลินอันอันไปที่โรงงานตัดเย็บในวันจันทร์หน้า
หลินอันอันรับคำติดต่อกันหลายครั้ง และถือโอกาสช่วงสุดสัปดาห์ไปดูผ้า
ถ้าตัวเองรู้มากขึ้นอีกนิด เวลาคุยกับคนอื่นก็จะได้ไม่ดูเป็นไม้กระดานโล่งเกินไป
แต่วัตถุดิบในยุคนี้ก็ขาดแคลนจริง ๆ พอหลินอันอันไปถึงใจกลางเมือง เดินทั่วทั้งตึกหย่งเฉียนและห้างสรรพสินค้าสายกวัน ผ้าที่เห็นก็มีไม่กี่ชนิด
เธอยืนอยู่ตรงแผนกผ้าของห้างสรรพสินค้า ปลายนิ้วลูบคลำผ้าทีละพับที่มีสีพื้น ๆ เนื้อผ้าธรรมดา แววตาเผยให้เห็นถึงความผิดหวังอยู่บ้าง
ตลาดผ้าในยุคหลังน่ะมีของให้เลือกเต็มไปหมด วัสดุหลากหลาย ลวดลายสีสันครบครัน ไม่เหมือนตอนนี้ ที่มีแต่สีขาวดำเทาเป็นหลัก สีที่สดสักหน่อยก็เป็นที่ต้องการมาก
“สหาย เรามีผ้าเดอดรอนมาใหม่ เป็นของมาจากปักกิ่ง หายากมาก เหมาะเอาไปตัดชุดที่สุดเลย คุณจะดูไหมคะ”
พนักงานขายเห็นหลินอันอันแต่งตัวดี ดูก็รู้ว่าฐานะไม่ธรรมดา นอกจากจะกระตือรือร้นแล้ว ยังพูดถึงของใหม่ให้ฟังเองอีก
“ได้ค่ะ เอามาให้ฉันดูหน่อย”
“ได้เลย รอสักครู่นะคะ”
พนักงานขายมือไม้คล่องแคล่วหยิบผ้าเดอดรอนลงมาจากชั้นวางหลายม้วน คลี่ออกเบา ๆ โชว์ให้หลินอันอันดู
“คุณดูสิ ผ้านี่ดีแค่ไหน สีสด เนื้อก็ทนทาน เอาไปตัดเสื้อใส่ได้เป็นปี ๆ ไม่พัง นาน ๆ ทีถึงจะมีนะคะ”
หลินอันอันรับผ้ามาดูอย่างละเอียด ปลายนิ้วลูบคลำไปบนเนื้อผ้า