"โทษฉันเอง ที่ทำให้อาเฉินต้องวิ่งมาถึงนี่" หลินอันอันคล้องแขนอาโหลว แล้วพาเข้าไปในห้องโถงใหญ่ "เมื่อกี้มีแขกมาที่บ้าน แล้วฉันรู้สึกว่าท้องมันตึงๆ กลัวจะเสียมารยาทต่อหน้าแขก แถมไม่อยากให้ใครเป็นห่วง ก็เลย..."
"ไม่สบายตรงไหน? ขอดูหน่อย" แววตาอาโหลวเต็มไปด้วยความเป็นห่วง มองดูท้องโตของเธอ กลัวว่าจะมีอะไรผิดปกติ
"ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ แขกก็เพิ่งส่งกลับไป"
"งั้นก็ดี งั้นก็ดี กำหนดคลอดของเธอก็อีกไม่นานแล้ว ถ้าไม่ไหวก็ไปโรงพยาบาลแต่เนิ่นๆ เถอะ สภาพร่างกายของเธอไม่เหมือนคนทั่วไป ต้องระวังให้มากๆ นะ!"
หลินอันอันพยักหน้ารับ "ค่ะ พ่อกับแม่ฉันอีกไม่กี่วันก็จะมาแล้ว ถึงตอนนั้นฉันเก็บของแล้วจะไปโรงพยาบาลเลย"
อาโหลวคุยกับหลินอันอันอีกสองสามประโยค เมื่อมาถึงแล้วก็เลยพับแขนเสื้อขึ้นทำให้อาหารกลางวันให้
ผูกผ้ากันเปื้อนลายดอกฟ้าของหลินอันอัน แล้วเดินเข้าครัว "มื้อกลางวันกินบะหมี่แล้วกันนะ?"
"ได้ค่ะ ชอบเลย"
"งั้นฉันเตรียมซุปกับเครื่องไว้ก่อนนะ พอผู้การฉู่กลับมา ลวกเส้นก็กินได้เลย"
"ลำบากอาเฉินแล้วค่ะ"
หลินอันอันประคองเอวนั่งลงช่วยก่อไฟ
มองดูอาโหลวหั่นผักเตรียมเครื่องอย่างชำนาญ เงาต้นหวยฮัวในสนามไหวเอน แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างตกกระทบตรงผมขมับของเธอ ทำให้ผมขาวเป็นประกาย
แล้วยังทำให้นึกถึงแม่หลิน
ไม่รู้ว่าแม่จะมาถึงเมื่อไร...
เมืองซู หมู่บ้านหลิน
พ่อหลินกับแม่หลินกำลังจัดกระเป๋า ห่อเล็กห่อใหญ่ ข้างๆ ยังมีพวกอาเฉินอีกหลายคนช่วยอยู่