"พี่ซิ่วเหมย พวกคุณทำเพื่อทหารผ่านศึกพิการจริง ๆ เป็นการรับใช้ประชาชนจริง ๆ ด้วย!"
ได้ยินคำนี้ หูซิ่วเหมยกับหูจิ่วก็ปรับสีหน้าให้จริงจังทันที แม้แต่ท่านั่งยังนั่งหลังตรงเชิดขึ้น
หูจิ่วพูดด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจังมาก "นี่เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำ! ในหนังสือของสหายหลินก็เขียนไว้ไม่ใช่หรือ: ร่างกายและเลือดเนื้อปูทางให้ประเทศชาติ บนผืนแผ่นดินกว้างใหญ่มีที่ให้ทำประโยชน์ได้มาก
พวกเราคงมีระดับจิตสำนึกถึงขั้นท่านไม่ได้ แต่พวกเราก็เป็นคนหัวกั๋วที่มีเลือดเนื้อและหัวใจที่ยังเต้นร้อนแรง!"
หลินอันอันฟังเขาพูดแล้ว ชะงักไปเล็กน้อย
"ท่านคงไม่หัวเราะเยาะพวกเรา พี่น้องเรามีความสามารถไม่มากนัก แต่เราก็หวังจะใช้กำลังของตัวเองปกป้องฮีโร่ผู้เงียบงันให้มีที่ยืนสักเล็กน้อย!
ตอนนี้ชีวิตใครก็ไม่ง่าย ฉันก็เลยอยากใช้ช่วงที่ยังหนุ่มสาวอยู่ทำอะไรให้มาก ๆ ใช้โอกาสที่ยังมีอยู่! คนในกลุ่มเหล่านี้ล้วนเป็นลูกชาย สามี หรือพ่อของใครบางคน..."
พูดไป หูจิ่วก็หยุดกะทันหัน รู้สึกว่าตัวเองพูดกว้างเกินไป รู้สึกอายเล็กน้อย
หลินอันอันจับแผนงานที่หูจิ่วยื่นให้ นิ้วมือออกแรงโดยไม่รู้ตัว
เธอมองพื้นที่เพาะเลี้ยง เขตบุกเบิกที่ดิน บ่อน้ำ พื้นที่เพาะชำ และแม้แต่ 'สถานีพยาบาล' ที่ซ่งเจี้ยนหมินเคยพูดถึง...ซึ่งถูกเขียนด้วยดินสอ
เมื่อเทียบกับครั้งก่อน เขาวางแผนได้ละเอียดและชัดเจนขึ้นมาก
ข้างแต่ละพื้นที่มีรายละเอียดการแบ่งหน้าที่รับผิดชอบของคน และแม้แต่ทักษะของทหารผ่านศึกพิการที่หลินอันอันเคยพูดถึง...ก็ถูกทำเครื่องหมายไว้อย่างชัดเจน