ฉู่หมิงโจวอยู่เป็นเพื่อนพ่อและแม่หลินที่ฟาร์มตลอดบ่าย แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องแผ่นพลาสติกคลุมแปลงทดลองเป็นประกายราวกับเศษทองโปรยปราย
พ่อหลินกอดคู่มือเพาะพันธุ์ไม่ยอมปล่อย นิ้วมือคลึงบนหน้า “ข้อมูลความทนแล้งของเก๋ากี้” ซ้ำไปมา
เจ้าหน้าที่เพาะพันธุ์มอบเมล็ดเก๋ากี้ถุงเล็กให้หนึ่งถุง เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อสามชั้น ราวกับเก็บสมบัติล้ำค่าหายาก ทั้งที่จริงแล้วการปลูกต้องใช้ต้นกล้าเก๋ากี้ เมล็ดไม่กี่เมล็ดนี้เอากลับไปก็ไม่ได้ประโยชน์ใหญ่อะไร แต่เขากลับทะนุถนอมอย่างยิ่ง
“ถ้าต้นกล้าเก๋ากี้พวกนี้ไปหยั่งรากบนเขาหัวโล้นในเมืองซูได้ นอกจากจะยึดดินแล้ว ยังตากเป็นของแห้งขายหลังฤดูใบไม้ร่วงได้อีก”
เก๋ากี้อุดมสมบูรณ์ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แต่สำหรับทางใต้ในปัจจุบัน ไม่มีฐานเพาะปลูกเก๋ากี้โดยเฉพาะเลย หากนำไปปลูกที่นั่น นอกจากตลาดจะกว้างใหญ่แล้ว ยังเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในการฟื้นฟูเขาหัวโล้นอีกด้วย
พ่อหลินนั่งยองๆ อยู่หน้าโรงเรือนเพาะต้นกล้า จ้องมองใบสีเขียวอ่อนของต้นกล้าที่กำลังคลี่ใบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างเปิดเผย “ผมคำนวณแล้ว หนึ่งหมู่ปลูกได้ประมาณสี่ร้อยต้น อีกสองปีก็ให้ผลผลิต แค่ขายเก๋ากี้ก็เพิ่มรายได้ก้อนใหญ่ให้หมู่บ้านได้”
เจ้าหน้าที่เพาะพันธุ์รินชาเก๋ากี้ให้พ่อหลินหนึ่งแก้ว ผลสีน้ำตาลแดงจมอยู่ก้นแก้ว แต่ละเม็ดอวบอ้วนดูน่ามองเป็นพิเศษ “สหายพ่อหลิน ที่นี่เรามีเก๋ากี้พันธุ์ ‘หนิงฉีเจ็ด’ ที่ปรับปรุงแล้ว รากสามารถแทงเข้าไปในซอกหินได้ เมื่อปีก่อนที่หนิงเซี่ยทดลองปลูกไปห้าสิบหมู่ ความแข็งแรงของชีวิตมากกว่าพันธุ์ปกติสามเท่า”