บนที่นั่งผู้ชม หลินอันอันกับแม่หลินและคนอื่นๆ มาถึงกันหมดแล้ว กำลังตั้งตารอการแสดงของหลินจื่อหวยด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม
หลินอันอันหันไปคุยกับบรรณาธิการหลิวและคนอื่นๆ เป็นระยะ พลางอ้อมค้อมชื่นชมน้องชายของตนไปด้วย อยากให้บรรณาธิการหลิวใส่ใจ
ที่ที่ลู่ชิงจัดไว้ให้ดีมากเลยทีเดียว อยู่แถวที่สองพอดี แถวแรกนั้นนั่งกันแต่บรรดาผู้นำใหญ่ของภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แถวที่สองนี้จึงมีเกียรติไม่น้อย
ครอบครัวบรรณาธิการหลิวรู้สึกมีหน้ามีตา สะโพกยืดอกตั้งทุกคน
"อาจารย์หลิน... แถวหลังพวกเรานั่งกันมีถึงกรรมการประจำสภาที่ปรึกษาการเมืองเลยนะคะแถมข้างหลังขวาก็หัวหน้าสำนักปศุสัตว์..." บรรณาธิการหลิวกระซิบบอกหลินอันอัน
หลินอันอันขยิบตาให้เขา พลางหยอกเย้า "พี่หลิวนี่เก่งจริงนะ รู้จักคนตั้งมากมาย!"
บรรณาธิการหลิวฟังแล้วรีบโบกมือ "อาจารย์หลินอย่าหยอกผมเลย ผมก็แค่มีโอกาสได้ติดต่อในงานบ้างเป็นครั้งคราว จะเรียกว่าเก่งได้อย่างไร แต่วันนี้ที่ได้ร่วมงานกับผู้นำเหล่านี้ ก็เพราะได้อาศัยบุญคุณอาจารย์นี่ล่ะ"
แม่หลิวที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะพลางกล่าวว่า "ใช่เลย สหายเสี่ยวหลิน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เราจะมีโอกาสได้นั่งที่ที่ดีอย่างนี้ดูการแสดงได้ยังไง"
"อาเฉิน ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ความหมายของงานแสดงครั้งนี้ก็เพื่อมาเยี่ยมเยือนพี่น้องประชาชนกับสหายอาวุโสอย่างท่านไงล่ะ"
กำลังพูดคุยกันอยู่ แสงไฟบนเวทีก็ค่อยๆ สว่างขึ้น
หลินอันอันและคนอื่นๆ เงียบลงทันที เพ่งความสนใจไปที่เวที