เมื่อการแสดงดำเนินไป เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อการแสดงทั้งหมดสิ้นสุดลง พิธีกรก็ขึ้นเวทีอีกครั้ง ขอบคุณผู้แสดงและผู้ชมทุกท่าน และเรียกร้องให้ทุกคนเสียสละความรักให้แก่ผู้ประสบภัยในมณฑลอวี้
หลังการแสดงจบลง หลินอันอันและแม่หลินก็ตรงไปหลังเวที ต้องการเจอหลินจื่อหวยเป็นคนแรก จะได้ชมเขาอย่างเต็มที่
แน่นอนว่าบรรณาธิการหลิวตามไปด้วย เขายังหยิบกระดาษกับปากกาสำหรับสัมภาษณ์ออกมา หวังจะลองเข้าไปในหลังเวทีของคณะศิลปิน เพื่อทำความรู้จักกับความรู้สึกนึกคิดของผู้แสดงให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
นี่คือโอกาสที่หลินอันอันเตรียมไว้ให้หลินจื่อหวย และก็เป็นโอกาสที่บรรณาธิการหลิวเตรียมไว้ให้ตัวเองเช่นกัน
“อาจิน เธอพาแม่กลับไปก่อน ฉันขออยู่ดูกับอาจารย์หลินสักหน่อย”
“ได้เลยจ้ะ เธอไปทำธุระเถอะ ฉันประคองแม่กลับไปเอง”
เมื่อพวกเขามาถึงหลังเวที หลินจื่อหวยกำลังถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มคน ทุกคนยิ้มแย้มเบิกบานใจ พูดถึงรายละเอียดเมื่อครู่บนเวที
หลินอันอันและแม่หลินเบียดเสียดเข้าไปใกล้ตัวเขาอย่างยากลำบาก
หลินจื่อหวยเห็นว่าแม่กับพี่สาวของตนมาแล้ว ก็ยิ้มพลางเชิญให้คนเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“จื่อหวย วันนี้ลูกทำได้ดีมาก แม่ภูมิใจในตัวลูก!”
หลินจื่อหวยเกาหัวอย่างเขินอาย “แม่ครับ นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำทั้งนั้น ผมก็ดีใจมากที่ได้ทำอะไรสักอย่างให้ผู้ประสบภัยในมณฑลอวี้”
หลินอันอันยิ้มแล้วยกนิ้วโป้งให้ตู้เจวียน “ตู้เจวียน การเต้นของเธอวันนี้สุดยอดมาก ดูแล้วเพลินตาจริง ๆ”
ตู้เจวียนถูกหลินอันอันชมจนหน้าแดงระเรื่อ “ขอบคุณคำชมของพี่อันอันค่ะ นี่ก็เป็นผลงานจากการขยันซ้อมของทุก ๆ คนในยามปกติ”