อาจารย์ซูเองก็ฟังไม่ไหวแล้วเหมือนกัน “สีอิ๋งเยว่ ผู้ปกครองของเธอ ฉันหาได้เองแน่ ถ้าเธอคิดจะใช้ปู่ของเธอมาข่มขู่ ฉันขอบอกไว้ก่อนเลยว่าไม่ได้ผล!
ในโรงเรียน ทุกคนเท่าเทียมกัน ไม่มีใครอาศัยภูมิหลังครอบครัวมาทำตามอำเภอใจได้ เธอทำร้ายเพื่อนร่วมชั้นมามากมายขนาดนี้ ต้องรับผลที่ตามมา”
หลินอันอันมองท่าทางร้องไห้โวยวายของสีอิ๋งเยว่ ขมวดคิ้วแน่น “เธอยังจะไปฟ้องปู่อีกหรือ ปู่ของเธอรู้ว่าเธอทำเรื่องพวกนี้ที่โรงเรียน ท่านจะคิดยังไง ท่านสอนให้เธอรังแกเพื่อนอย่างนี้หรือ เธอคิดว่าตามปู่มาแล้วจะแก้ปัญหาได้อย่างนั้นหรือ เธอต้องชดใช้ และต้องให้คำตอบกับเพื่อนทุกคนที่ถูกเธอรังแก”
พอสีอิ๋งเยว่ได้ยินคำพูดของหลินอันอัน เสียงร้องก็เบาลงบ้าง แต่ก็ยังสะอึกสะอื้นพลางว่า “ปู่ฉันจะจัดการพวกเธอแน่ พวกเธอรังแกฉัน...”
ขณะนั้น อาจารย์หญิงคนหนึ่งกอดนักเรียนของตัวเองไว้แน่น เอ่ยปากขึ้นมาอย่างเหลืออด “ตกลงใครรังแกใครกันแน่ เธอดูเพื่อนๆ ที่ถูกเธอรังแกสิ บาดแผลในใจที่พวกเขาถูกทิ้งไว้ คิดว่าจะลบล้างได้ง่ายๆ หรือ”
อาจารย์ซูนวดขมับ กล่าวกับหลินอันอันและอาจารย์ประจำชั้นคนอื่นๆ ว่า “งั้นก็ตามนี้ เรารวบรวมเรื่องราวให้ชัดเจนเพื่อเขียนเป็นรายงาน เสนอขึ้นไปให้ผู้นำโรงเรียนรับทราบ ฟังความเห็นของผู้นำอีกที เพราะการไล่นักเรียนออกเป็นเรื่องใหญ่ ต้องจัดการอย่างรอบคอบ”
แม้หลินอันอันจะร้อนใจ แต่ก็รู้ว่าอาจารย์ซูพูดถูกต้อง จึงพยักหน้ารับ “อาจารย์ซู หวังว่าโรงเรียนจะรีบจัดการ มอบความเป็นธรรมให้เด็กๆ