ประตูบ้านซูหลิงยาปิดไว้ครึ่งหนึ่ง หลินอันอันผลักเบา ๆ เปิดเข้าไป ภายในห้องแสงค่อนข้างสลัว
มีหญิงชราผมหงอกคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เล็ก กำลังซ่อมรองเท้าเก่า ๆ คู่หนึ่ง
ได้ยินเสียง หญิงชราเงยหน้าขึ้น เห็นหลินอันอันก็หรี่ตามองอยู่นานกว่าจะจำได้
หลินอันอันผ่อนลมหายใจให้สงบลง ก้าวเข้าไปใกล้ แนะนำตัวเบา ๆ และบอกจุดประสงค์ที่มา
หญิงชราฟังไปพลาง มือที่กำลังทำงานก็หยุดชะงัก น้ำตาคลอเบ้าตา "เวรกรรมแท้ ๆ หนูหลิงยาชะตากรรมขมขื่น ตั้งแต่เล็กก็ไร้พ่อแม่ ต้องพึ่งองค์กรดูแลถึงได้เรียนหนังสือ ไม่คิดว่าในโรงเรียนจะยังต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก"
หลินอันอันมองดูหญิงชรา ในใจรู้สึกไม่ค่อยดี
หญิงชราคงอายุอย่างน้อยเจ็ดสิบแปดสิบ หลังค่อม เสื้อผ้าก็ผ่านการปะแล้วปะอีก
หลินอันอันจะไม่ยอมให้เธอต้องลำบากไปด้วยแน่
"ท่านป้า วันนี้ฉันมาก็เพื่อแจ้งสถานการณ์ให้ทราบ ท่านวางใจเถิด ในเมื่อฉันเข้ามาจัดการเรื่องนี้แล้ว ก็จะไม่ให้เด็ก ๆ ต้องถูกกลั่นแกล้งโดยไร้เหตุผล ทางโรงเรียนกำลังดำเนินการอยู่ ฉันจะต้องทวงความยุติธรรมให้เด็ก ๆ อย่างแน่นอน"
หญิงชราเห็นเธอรับเรื่องของซูหลิงยามาจัดการเสียเอง ก็ขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า "สหายหลิน ขอบคุณจริง ๆ นะ! รบกวนท่านมากเหลือเกิน ต้องขอบคุณพวกท่านคนใจดี ที่ให้ทางรอดแก่พวกเรา!"
พูดพลาง หญิงชราก็หันกลับเข้าห้องไปหยิบของ หลินอันอันห้ามเท่าไรก็ไม่ยอมฟัง
สุดท้ายเธอจัดอาหารใส่ตะกร้ามาเต็มหนึ่ง ตั้งใจให้หลินอันอันรับไป
หลินอันอันยืนกรานไม่เอา รีบกล่าว "ท่านป้า ของพวกนี้ฉันไม่เอาหรอก วันนี้ฉันมาเยี่ยมผู้ปกครองนักเรียน ก็แค่คิดว่าพวกท่านควรได้รับรู้เรื่องราวด้วย ท่านก็อย่ากังวลมากไป เรื่องนี้จะต้องแก้ไขได้ด้วยดีแน่นอน"