ในวันที่ได้รับจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัย หลินอันอันดีใจยิ่งกว่าฉู่หมิงหลานเสียอีก
"เสี่ยวหลาน เธอนี่สุดยอดจริง ๆ ! เธอสอบติดวิทยาลัยวิศวกรรมการทหารหัวกั๋วได้!"
"จ๊าก ๆ ๆ ~ เสี่ยวหลานยังเป็นจอหงวนอันดับหนึ่งของภาคตะวันตกเฉียงเหนืออีกนะ! พี่สาว บอกหน่อยสิ สมองของเธอมันเป็นไงกันแน่? ถึงได้ฉลาดอย่างนี้? รู้สึกว่าฉลาดกว่าผมเป็นสองเท่า!" หลินจื่อหวยอุทานด้วยความทึ่งไม่หยุด
ก่อนที่จะมีการฟื้นฟูระบบสอบเข้าระดับอุดมศึกษา หลินอันอันก็คอยให้คำแนะนำด้านการเรียนกับเด็กสาวมาตลอด ทิศทางการเรียนไม่เคยเปลี่ยน เป้าหมายชัดเจน
ถือจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัย ฉู่หมิงหลานขอบตาคล้ำแดง พันถ้อยหมื่นคำ ในที่สุดก็กลายเป็นเพียงคำสัญญาสั้น ๆ : "พี่สะใภ้ หนูจะตั้งใจเรียนหนังสืออย่างดีที่สุดค่ะ"
"ดีแล้ว ๆ อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป การเรียนก็ต้องมีผ่อนมีตึง พี่สะใภ้เชื่อว่าเธอต้องทำได้"
"ค่ะ!"
เพราะเป็นสาขาวิชาพิเศษ ระบบการศึกษาของฉู่หมิงหลานจึงเป็นห้าปี
ระหว่างที่เรียน เธอถูกจับตามองเป็นพิเศษด้วยผลงานที่โดดเด่นมาโดยตลอด
"นักศึกษาฉู่! หลังจากเรียนจบ ฉันจะไปที่นิคมอุตสาหกรรมภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เรายังมีโอกาสได้เจอกันอีกใช่ไหม?"
"คุณ... รู้จักฉันเหรอ?" มองดูชายหนุ่มผู้สุภาพอ่อนโยนและรูปงามตรงหน้า ฉู่หมิงหลานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
หลี่ว่างเจียงใบหูแดงก่ำ กล่าวรหัสลับที่มีเพียงสองคนที่เข้าใจ "หมิงหลานอิงฝั่งอาน เฟิงเชียนซิ่ว วั่งเจียงไจ้เยวี่ยอิ่งสุยโจว"
"เป็นคุณนี่เอง!"
ฉู่หมิงหลานไม่เคยคิดเลยว่า เพื่อนทางจดหมายที่ตนติดต่อด้วยมาตลอดสี่ปี... แท้จริงแล้วคือหลี่ว่างเจียง ผู้ที่สอบได้ที่หนึ่งทุกปี ผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นบัณฑิตอาวุธยุทโธปกรณ์ป้องกันประเทศที่มีพรสวรรค์ที่สุด
การบอกเล่าผ่านตัวหนังสือตลอดสี่ปี ทำให้ระหว่างคนทั้งสองมีความเข้าใจลึกซึ้งที่มิอาจบรรยายเป็นคำพูดได้