"ฉู่หมิงหลาน ฉันอนุญาตให้เธอมองแล้วหรือ? เชือกมัดผมแดงนี่ฉันซื้อมาจากในเมืองนะ ถ้าเธอทำให้มันตำหนิล่ะ เธอชดใช้ไหวรึ?"
พูดถึงเชือกมัดผมแดง สีอิ๋งเยว่ก็เชิดคางขึ้น นิ้วเรียวสวยพันปลายผมตัวเอง พลางไม่ให้ใครมอง แต่ก็กลัวคนอื่นจะไม่เห็น
"ฉันไม่ได้มอง..."
ฉู่หมิงหลานเม้มปาก เสียงสั่นเบา อยากจะเดินหนี แต่ถูกคนตรงหน้าขวางไว้ ไปไหนไม่ได้
"เยว่เยว่ เธอพูดถูก ฉู่หมิงหลานมันขี้โกหก!"
"ฉันว่าเธอก็แค่อิจฉา ของดีพวกนี้เธอไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ"
"บางทีแอบอิจฉาอยู่ก็ได้!"
"เธอมันพวกไม่มีพ่อไม่มีแม่ จะไม่อิจฉาเยว่เยว่ของพวกเราได้อย่างไร? ก็มีแต่เยว่เยว่ของเรานี่แหละใจดี ชอบพาเธอมาเล่นด้วย"
เด็กสาวพวกนั้นพูดจาไม่รื่นหู ดูถูกฉู่หมิงหลานไปพลาง ประจบสีอิ๋งเยว่ไปพลาง
ไม่แคร์ความรู้สึกของฉู่หมิงหลานแม้แต่น้อย
สีอิ๋งเยว่ยิ้มอย่างสดใส เมื่อเพื่อน ๆ ทำตัวเป็นนางร้ายแล้ว เธอก็รับบทพี่สาวใจดีประจำ ชักชวนสั่งสอนว่า "หมิงหลาน ฉันไม่ใช่คนใจแคบ ถ้าเธออยากได้จริง ๆ ก็พูดมาตรง ๆ ดูที่มิตรภาพพี่น้องของเราหลายปี บางทีฉันอาจยกให้เธอก็ได้"
ฉู่หมิงหลานตาแดงก่ำ รู้ว่าตอนนี้พูดอะไรก็ผิด ทางที่ดีควรเงียบปาก
อยากกลับบ้าน...
"นี่ เธอเป็นใบ้หรือไง? เยว่เยว่พูดดี ๆ กับเธอ เธอฟังไม่เข้าหัวใช่ไหม?"
เด็กสาวคนหนึ่งเกือบลงมือ โดนสีอิ๋งเยว่ห้ามไว้ "ช่างเถอะ เธอก็เป็นแบบนี้แหละ กล้าทำไม่กล้ารับ อย่าถือสาเลย พวกเราไปกันเถอะ"
"ฮึ~ เยว่เยว่ เจ้านี่ใจดีเกินไปแล้ว เธอไม่คู่ควรแม้แต่จะเล่นกับพวกเราด้วยซ้ำ"