ไม่เพียงแต่แม่หลินที่รู้สึกว่าหลินอันอันมีอะไรไม่ชอบมาพากล ฉู่หมิงโจวก็มองออกตั้งแต่แรกเห็นเช่นกัน
หลินจื่อหวยกับตู้เจวียนมาถึงตอนอาหารเย็นพอดี
“คุณพ่อของเธอจะมาถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือได้ปลายเดือนตุลาคม จัดงานแต่งตอนต้นเดือนพฤศจิกายนเลยไหม”
“ดีเลย!”
ในที่สุดก็จะได้จัดงานแต่งงานแล้ว คนที่ดูจะดีใจที่สุดก็คือหลินจื่อหวย
ถึงแม้จะจดทะเบียนกับตู้เจวียนและมีบ้านแล้ว แต่ถ้ายังไม่ได้จัดงานเลี้ยง ก็ยังรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป เหมือนยังไม่มีคำอธิบายให้ชัดเจน
“พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปถามอาโหลวกับท่านป้าหม่าให้ช่วยหาฤกษ์ดี ๆ”
หน้าตู้เจวียนแดงขึ้นทันที “ขอบคุณค่ะคุณแม่”
“จะขอบคุณทำไมกัน เจ้าเด็กนี่”
“พี่เขย ครั้งก่อนพี่แนะนำให้จัดที่หอประชุมของหมู่บ้านข้าราชการ ที่นั่นกว้างขวางดี แล้วก็ดูภูมิฐาน แต่…”
ฉู่หมิงโจวรับคำเบา ๆ “การใช้หอประชุมต้องขออนุญาตก่อน พรุ่งนี้ฉันจะไปถามให้ อีกอย่าง พวกคุณทำรายการวัตถุดิบสำหรับงานเลี้ยงที่จะใช้ในเช้าพรุ่งนี้ให้เรียบร้อย ฉันจะได้จัดการล่วงหน้า”
“อ้อ! ขอบคุณพี่เขยครับ”
หลินจื่อหวยขานตอบรับรัว ๆ ดีใจสุดขีด
หันไปปรึกษาเรื่องเมนูอาหารกับแม่หลินต่อ
หลังฤดูเก็บเกี่ยว เสบียงอาหารไม่ได้ขาดแคลน ประกอบกับเป็นปีที่เก็บเกี่ยวได้อุดมสมบูรณ์ ด้วยความสามารถของฉู่หมิงโจวย่อมหาของดี ๆ มาได้
“พี่สาว ตอนผมมีวันหยุดจะพาตู้เจวียนไปซื้อผ้าสีแดงสักสองสามผืน ชุดแต่งงานที่พี่เคยพูดถึง ช่วยตัดให้สักชุดได้ไหมครับ”
“พี่สาว?”
หลินจื่อหวยเห็นพี่สาวตัวเองไม่ตอบรับเลยสักที จึงโบกมือผ่านหน้าพี่สาว