ผู้การสวี่ทนฟังไม่ไหวแล้ว เอ่ยเสียงเข้ม "พอได้แล้ว! ผู้ใหญ่ปลอดภัยก็ถือว่าโชคดีแค่ไหนแล้ว"
เฉินเหลยพิงผนังด้วยท่าทางอิดโรย ใบหน้าซีดเซียวราวกับตายทั้งเป็น
ตอนนี้แม่เฉินจะยอมฟังคำปรามของผู้การสวี่ได้อย่างไร เธอเพียงชำเลืองมองบุตรชาย ก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาหมอกู้และหมอหลี่ มือหนึ่งจับคนหนึ่งไว้แน่น "พวกแก! พวกแกนี่แหละที่ฆ่าหลานฉัน!"
"ปล่อยนะ"
เธอมีท่าทีราวกับเสียสติ จ้องเขม็งใส่หมอกู้ "ฉันถามมาแล้ว แกเป็นคนเซ็นชื่อเอง ถ้าเกิดเรื่องขึ้นแกต้องรับผิดชอบ!"
ตอนที่แม่หลินและฉู่หมิงโจวประคองหลินอันอันออกมา ก็พบเห็นภาพนี้
แม่เฉินจับอยู่ที่มือของหมอกู้ ซึ่งมีผ้าก๊อซพันแผลไว้ เพียงแค่ปราดเดียว รอยเลือดที่ซึมออกมาจากรอยแผลก็ชุ่มผ้าก๊อซในทันใด
หมอหลี่พยายามผละเธอออก แต่กลับถูกเธอหันมาฉาดฝ่ามือตบหน้า "หมอเถื่อน! พวกแกมันหมอเถื่อนทั้งนั้น!"
"ปล่อยมือ!" ฉู่หมิงโจวก้าวเข้าไปดึงแม่เฉินออกมาอย่างแข็งขัน
ผู้การสวี่ก็เข้ากดตัวเฉินเหลยไว้
แม่เฉินเห็นว่าเป็นครอบครัวผู้การฉู่ ก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที ทุบอกตีขาตัวเอง "ผู้การฉู่! ท่านยังจะห้ามฉันอีกหรือ? พวกมันฆ่าหลานฉันนะ! แถมยังทำให้ลูกสะใภ้ฉันเสียมดลูกจนมีลูกไม่ได้อีก! ท่านว่าอย่างนี้ยุติธรรมไหม!"
แม่หลินรีบบังหลินอันอันไว้ข้างหลัง "แม่พาไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ให้หมิงโจวจัดการที่นี่"
หลินอันอันมองไปทางหมอกู้โดยไม่รู้ตัว