เขาต้องเร่งฝีเท้า รีบตกลงรายละเอียดให้ชัดเจน ดูว่าจะกำหนดทิศทางอย่างไร เพื่อประชาสัมพันธ์ให้กองบัญชาการทหารอย่างเต็มที่
"ท่านรัฐมนตรีเฉียว พี่สาวผมยังอยู่ไฟอยู่ เลยไม่ค่อยสะดวกออกมา ท่านโปรดเข้าใจด้วยนะครับ"
"อย่าพูดเช่นนั้นเลย ล่ามหลินมีดวงตาที่โอบรับความดีงามและความจริง เป็นแบบอย่างที่ดีที่เราต้องเรียนรู้!"
คำยกยอปอปั้นนี้ฟังแล้วสบายหูจริง ๆ
รัฐมนตรีเฉียวเตรียมตัวมาอย่างดี ครู่เดียวเขาก็หยิบกล้องถ่ายรูป สมุดบันทึก และหนังสือ "กระดูกสันหลัง" ออกมาจากกระเป๋าสะพาย วางเรียงลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างรวดเร็ว
มือของคุณพ่อหลินที่กำลังยกน้ำชาให้รัฐมนตรีเฉียวสั่นเล็กน้อย น้ำชากระเพื่อมเป็นระลอก
รีบทรงตัวไว้ "เชิญดื่มชาครับ"
"ขอบคุณครับคุณลุง"
รัฐมนตรีเฉียวยิ้มตาหยีรับถ้วยชามา จิบเบา ๆ "ไม่เลว ชาดี"
วางถ้วยแล้วเขาก็เปิดหนังสือ
สายตาของหลินจื่อหวยและคนอื่น ๆ จับจ้องที่หนังสือ มองไปมองมาก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย!
คนคนนี้... ถึงกับวงและจดบันทึกไว้ทุกหน้า
"อย่างเช่น การรบในอุโมงค์ การรบกองโจรในท้องทุ่ง กองทหารเยาวชน ฯลฯ ที่ล่ามหลินเขียนลงในหนังสือ...
กองบัญชาการทหารต้องการจะใช้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาความรักชาติด้วยการจำลองสถานการณ์ หลังจากที่สำนักงานวัฒนธรรมมณฑลมาสัมภาษณ์"
รัฐมนตรีเฉียวพูดพลางมองหลินจื่อหวยอีกครั้ง "จริงสิ อีกสักครู่ฉันต้องไปที่คณะศิลปินด้วย"
เขาพลิกไปส่วนค่อนข้างท้าย ยกมือขึ้นเคาะเบา ๆ "ตอน 'เหมยโลหิตในหลุม' นี้เขียนถึงนักรบหน่วยสื่อสารเก้านาย แสดงถึงจิตวิญญาณแห่งการอุทิศตนและความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวของพวกเขา ฉันรู้สึกว่ามันยอดเยี่ยมมาก หากดัดแปลงเป็นละครเวทีให้คณะศิลปินใช้ประชาสัมพันธ์ ก็น่าจะได้ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง"