พ่อหลินไปแม่น้ำมู่เหอห้าวัน พอกลับถึงหมู่บ้านข้าราชการเขตทหาร ก็ดูอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด
“ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว สองวันนี้ค่อยไปยืนยันกับฟาร์มของกองบัญชาการทหารอีกที ก็น่าจะได้กลับแล้ว”
หลินจื่อหวยช่วงนี้ก็ก้มหน้าก้มตาทำงาน พอจัดการงานในมือตัวเองเสร็จก่อนกำหนด ก็เลยขอลาหยุดจากกองสามวัน
หลินจื่อหวยอายุยังน้อย ความรู้สึกผูกพันกับพ่อแม่ก็ย่อมมากกว่าหลินอันอัน
ดูสิ งานไร่ที่น่าเบื่อที่สุดเมื่อก่อน ตอนนี้ก็ไม่รังเกียจแล้ว ตามพ่อหลินไปที่ฟาร์มของกองบัญชาการทหารไม่ลดละ
การตามไปคราวนี้ไม่รู้ไปทะลวงเส้นลมปราณเส้นไหนให้เขา กลับแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงอย่างแท้จริงอย่าง "พ่อ" ออกมาได้
ตอนที่หลินอันอันได้รับเพลงนี้ถึงกับตะลึง!
ท่วงทำนองอ่อนโยนซุกซ่อนความอาลัยอาวรณ์ไม่รู้จบ แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความเร่าร้อนของยุคสมัย ก่อเกิดเป็นสไตล์ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น
เนื้อเพลงเรียบง่าย แต่ร้อยเรียงเรื่องราวชีวิตของพ่อคนหนึ่งไว้...
"เพลงของเธอนี่..." หลินอันอันลูบรอยดินสอบนแผ่นโน้ต ถึงกับพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง
หลินจื่อหวยยิ้มพลางเสยผม "แย่มากเหรอครับ? พี่ดูดี ๆ สิ"
หลินอันอันส่ายหน้า "ไม่แย่ ฟังเพราะมาก เหมือนเพลงโฟล์กแนวเล่าเรื่อง"
"ห๊ะ?"
"เธอลองร้องท่อนหลักให้พี่ฟังหน่อย"
"ได้เลยครับ"
หลินจื่อหวยลูบข้างตัวตามความเคยชิน พบว่าไม่ได้พกเครื่องดนตรี ก็เลยใช้ปากกาเคาะเบา ๆ บนโต๊ะเตี้ยบนเตียงอิฐแทน
"กาลเวลาผ่านไปฉันก็ค่อย ๆ เติบใหญ่
ร่างของเขาไม่สูงชะลูดเหมือนก่อนอีกแล้ว
กาลเวลาคลานขึ้นไรผมและแก้มของเขาไปเงียบ ๆ