แต่พอคิดให้ถี่ถ้วน หลินอันอันกลับไม่กังวลมากนัก
หากเป็นการปฏิบัติภารกิจตามปกติ ด้วยประสบการณ์การรบของฉู่หมิงโจวแล้ว ย่อมไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตื่นตระหนก เธอต้องรักษาความสงบไว้ จึงจะรับมือกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นในภายหลังได้ดีขึ้น
“เดี๋ยวฉันไปรับเสี่ยวหลานกับเสี่ยวอวี่นะ เธอไปมาเหงื่อท่วมตัวแบบนี้ พักอยู่บ้านเถอะ”
หลินจื่อหวยส่ายหน้า ในใจเขายังเป็นห่วงพี่สาวตัวเองอยู่ มีเธออยู่ใกล้ๆ อย่างน้อยก็ได้มองดู และปลอบโยนบ้าง “พี่ ผมไม่เหนื่อย ผมไปกับพี่ดีกว่า”
หลินอันอันเห็นสีหน้ามุ่งมั่นของเขา จึงจำต้องตอบรับ “ก็ได้ ยังไงก็ไม่กี่ก้าวนี่เอง ไปให้กำลังใจพวกเขาก็ดีเหมือนกัน”
“อืม”
พอหุงข้าวเสร็จ ทั้งสองก็ออกจากบ้าน
สถานการณ์เป็นอย่างที่หลินจื่อหวยบอกไว้ ตลอดทางที่ผ่านไป ทุกคนต่างมีสีหน้ารีบร้อน ครอบครัวทหารจำนวนมากกำลังเตรียมตัวกันชั่วคราวอย่างเห็นได้ชัด
“พี่ เดี๋ยวพี่ช่วยพี่เขยเตรียมกระเป๋าเสื้อผ้าอะไรด้วยนะ แล้วก็เสบียง คราวที่แล้วที่ทำข้าวคั่วก็ดี พกง่าย น้ำหนักเบา…” หลินจื่อหวยเอ่ยแนะนำเสียงเบาข้างๆ
หลินอันอันเลิกคิ้วงามเล็กน้อย พยักหน้า
ไม่นานทั้งสองก็มาถึงโรงเรียน
วันนี้เป็นวันสอบปลายภาค สอบเสร็จก็ปิดเทอม เด็กๆ จึงออกมาเร็วกว่าปกติ
หลินอันอันและหลินจื่อหวยยืนรอที่หน้าโรงเรียน ผู้ปกครองที่มารับลูกน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
หลินอันอันกวาดตามองหาฉู่หมิงหลานและฉู่หมิงอวี่ในฝูงชน