หลินอันอันตรวจสอบกล่องข้าวที่จัดเตรียมอย่างประณีตอีกครั้ง ให้แน่ใจว่าข้าวและกับข้าวไม่เสียหาย แล้วส่องกระจกจัดทรงผม ก่อนจะออกจากบ้าน
เธอถือกล่องข้าว เดินกระฉับกระเฉงมุ่งหน้าไปยังกองพันรบพิเศษ
ระหว่างทาง แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาบนตัวเธอ สะท้อนใบหน้าให้ดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ
บางครั้งพบเพื่อนบ้านที่รู้จักก็จะทักทายอย่างสุภาพ
เมื่อถึงหน้ากองพันรบพิเศษ หลินอันอันแจ้งจุดประสงค์แก่ทหารยาม แล้วได้รับอนุญาตให้เข้าไป
เธอเดินอยู่บนถนนในเขตค่าย มองดูอาคารที่พักที่เป็นระเบียบและภาพการฝึกฝนอยู่ไกลๆ ใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื้นตัน
หลินอันอันมาแต่เช้า ทางฉู่หมิงโจวยังฝึกไม่เสร็จ
เพียงแค่เหลือบมอง หลินอันอันก็เพ่งสายตาไปที่เขา
ฉู่หมิงโจวสวมชุดรบ รูปร่างสูงสง่าราวกับต้นสน มีบุคลิกเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ เขากำลังตั้งใจฝึกทหารอยู่อย่างจดจ่อ เสียงก้องกังวาน ทุกคำสั่งชัดเจนและมีพลัง
ชายฉกรรจ์กลุ่มนี้ที่ยอมหลั่งเลือดพลีชีพเพื่อชาติบ้านเมือง หล่อเหลาจริงๆ!
หลินอันอันยืนเงียบๆ อยู่ข้างๆ มองดูท่าทางการทำงานที่จริงจังของเขา มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ความรู้สึกภาคภูมิใจนั้นเกิดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
ผ่านไปครู่หนึ่ง การฝึกสิ้นสุดลง
ฉู่หมิงโจวปาดเหงื่อที่หน้าผาก เงยหน้าขึ้นก็เห็นหลินอันอันยืนอยู่ไม่ไกล
เขาชะงักเล็กน้อย แล้วรีบเดินไปหาเธอ "อันอัน เธอมาทำไมเนี่ย?"
หลินอันอันยิ้มแล้วพยักหน้า ยกกล่องข้าวในมือขึ้น "ฉันเอาข้าวมาส่งให้ท่านไง"
พวกทหารที่อยู่ข้างๆ ยังไปไม่ไกล เมื่อเห็นภาพนี้ก็รู้สึกแปลกใจยิ่งนัก