หัวใจของฉู่หมิงโจวเต้นแรงขึ้นมาทันใด เขากัดเธอเบาๆ เป็นการลงโทษ
“เหวอ~ นายเป็นหมาหรือไง!”
ฉู่หมิงโจวไม่สนใจจะตอบอีกฝ่าย เขาอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วเดินตรงไปยังห้องนอน
พัดลมเป่าสายลมอ่อนๆ พัดชายผ้าม่านให้ขยับไหวเบาๆ
ฉู่หมิงโจววางคนลงบนเตียง จากนั้นเขาก็หันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปอีกครั้ง “ฉันอาบน้ำก่อน”
“ระวังแผลด้วยนะ”
“รู้แล้ว”
“นายเจ็บน่องใช่ไหม? ให้ยกขาข้างหนึ่งเหยียบเก้าอี้อาบน้ำดีไหม?”
สิ้นเสียง ก็มีเสียงเหมือนข้าวของถูกชนล้มในห้องน้ำ
จากนั้นก็มีเสียงของฉู่หมิงโจวซึ่งเจือความขัดเขินและโกรธดังออกมา “ไม่จำเป็น…”
หลินอันอันกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เธอถอดเสื้อนอกไว้ในห้องน้ำแล้ว ก็ถือโอกาสลุกไปค้นชุดนอนจากตู้เสื้อผ้ามาเปลี่ยนใส่ แล้วนอนลงบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ พลางยืดเหยียดครั้งใหญ่
ตอนฉู่หมิงโจวออกจากห้องน้ำ ร่างกายยังเต็มไปด้วยละอองน้ำ เส้นผมสั้นๆ หยดน้ำเป็นเม็ดเล็กๆ และหยดน้ำนั้นยังรู้งานเป็นพิเศษ ไหลลงมาที่กระดูกไหปลาร้า แล้วไหลตามไหปลาร้าลงมาที่กล้ามเนื้อหน้าอก กล้ามท้อง และสุดท้ายหายลงไปในแนวกล้ามท้องน้อย
สายตาของหลินอันอันไหลเลื่อนลงไปตามทางนั้นเรื่อยๆ หยุดลงที่น่องของเขา ตรงนั้นมีผ้าพันแผลพันอยู่ส่วนเล็กๆ แผลคงไม่ใหญ่นัก
หลินอันอันตบเบาๆ ที่ข้างตัว แล้วกวักมือเรียกเขา
ปกติฉู่หมิงโจวจะเร่าร้อนและตรงไปตรงมา แต่ครั้งนี้หลินอันอันมองเห็นแววต่อต้านบนใบหน้าของเขา
“ทำอะไรน่ะ? มานอนกันเถอะ!”
“อืม”
เตียงเดี่ยวเดิมก็ไม่ใหญ่ พอเขาเป็นคนร่างใหญ่ล้มตัวลงมานอน หลินอันอันก็คลอเคลียเข้ามาซุกในอ้อมอกเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
ฉู่หมิงโจวยังไม่ทันได้ปรับอารมณ์ ยังไม่ได้ฟังคำหวานจากเธอสักคำ คนในอ้อมกอดก็เริ่มงอแงเสียแล้ว