หลินอันอันกำลังจะลุกไปเปิดประตู แต่ถูกฉู่หมิงโจวกดตัวไว้
เขาขมวดคิ้วมองไปทางประตู แววตาฉายความรำคาญแทบล้น แต่พอสบตาอันไร้ทางสู้ของหลินอันอัน ก็กลายเป็นเสียงกระซิบแผ่ว "ฉันไปเปิดเอง เธอออกไปนั่งข้างนอกเถอะ"
เขาลุกขึ้นอย่างเสียมิได้ เดินไปที่ประตูจงใจยืดฝีเท้าให้ช้าลง ดึงเปิดปากยังบึ้งตึง ราวกับเป็ดย่างถึงปากถูกคนแย่งไปต่อหน้า
กู้เยี่ยนยืนอยู่นอกประตู ในมือถือกระเป๋ายา สายตาข้ามไหล่ฉู่หมิงโจวมาจับที่หลินอันอันทันที
กู้เยี่ยนแต่งกายเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตขาวคู่กางเกงทหาร ดูเย็นเรียบทั้งตัว เพียงแต่สีหน้าไม่สู้ดีนัก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นอนติดต่อกันหลายวัน แต่ยามมองหลินอันอัน แววตายังคงอ่อนโยน "อันอัน"
"พี่เยี่ยน พักผ่อนเต็มที่แล้วหรือคะ"
"อืม"
ฉู่หมิงโจวเบี่ยงตัวให้กู้เยี่ยนเข้าไป แต่ระหว่างที่เดินผ่านก็กดเสียงต่ำ "เธอไออีกแล้ว ดูให้หน่อย เสร็จแล้วรีบไป อย่าเอ่ยถึงแผลที่ขาฉันเด็ดขาด"
กู้เยี่ยนทำเป็นไม่ได้ยิน เดินตรงไปนั่งลงข้างหลินอันอัน
เปิดกระเป๋ายา หยิบหูฟังตรวจโรค "หันหลังให้ฉัน ฉันจะฟังเสียงปอด"
ท่วงท่าเขาเชี่ยวชาญนิ่งขึง ไม่สนใจฉู่หมิงโจวที่ยืนขนาบเลยสักนิด
เมื่อหูฟังเย็นเฉียบแตะแผ่นหลัง หลินอันอันสะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว แต่ถูกกู้เยี่ยนกดไหล่ไว้ "ผ่อนคลาย อีกเดี๋ยวก็เสร็จ"
ฉู่หมิงโจวยืนกอดอก มองกู้เยี่ยนด้วยสายตาลุ่มลึก
หลินอันอันเห็นท่าทางเขา... คล้ายกำลังงอนง้อ ก็อดขำไม่ได้ทั้งกลุ้มใจ ได้แต่ใช้สายตาบอกเขาว่าอย่าดื้อ