"พี่คะ พี่จะทำกับพ่อแม่แบบนี้ไม่ได้นะ ถึงพี่จะไม่ยอมช่วยฉัน แต่พี่จะใจร้ายขนาดนี้ก็ไม่ได้นะ..."
"พ่อแม่กว่าจะหาพี่เจอ พวกเราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแท้ ๆ"
"ถึงพี่จะแต่งเข้าตระกูลกู้ได้ ก็ไม่ควรลืมบุญคุณที่แท้จริง! ฉันรู้ว่าช่วงหลายปีที่พี่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นลำบาก คบเพื่อนไม่ดี เลยถึงได้ทำอะไรแบบนี้..."
หลินหว่านซิงพยายามหาทางทุกวิถีทาง จนได้พบหลินอันอันต่อหน้า
เธอมาเพื่อขอคืนดี แต่ท่าทีในการขอร้องนั้นไม่ถูกต้องเลยสักนิด เพราะในทุกถ้อยคำที่พูดออกมามีแต่การต่อว่า
หลินอันอันมองเธอเงียบ ๆ สีหน้าจริงจัง แต่ความจริงแล้วฟังไม่เข้าหูเลยสักครึ่งคำ
"พี่คะ อย่าโง่ไปหน่อยเลย ตระกูลกู้เป็นตระกูลใหญ่ระดับสุดยอดของหัวกั๋ว พี่ไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกนะว่ากู้เยี่ยนต้องการแต่งงานกับพี่? ที่เขาทำแบบนี้ ก็เพื่อกลืนตระกูลหลินของเราเท่านั้น พี่ตื่นเถอะค่ะ"
"อือ?"
อือ? เธออืออะไร?
สรุปที่ตัวเองพูดไปตั้งมากมาย เธอฟังไม่เข้าใจเลยหรือไง?
หลินหว่านซิงเห็นสีหน้าท่าทางซื่อบื้อของผู้หญิงตรงหน้า ก็เกือบจะโกรธจนตับแทบระเบิด
"ฉันบอกให้นะ กู้เยี่ยนก็แค่หลอกเล่น ๆ กับพี่ เขาไม่มีทางแต่งงานกับพี่หรอก ด้วยหน้าตาและชาติตระกูลของพี่ ไม่มีทางแต่งเข้าตระกูลกู้ได้แน่นอน!"
"อย่างนี้นี่เอง..."
"ใช่! พี่ยังกลับตัวตอนนี้ยังทัน ไม่งั้นก็สายเกินไปจริง ๆ แล้ว! มีแต่ตอนที่พ่อแม่อยู่ด้วย ตระกูลหลินถึงจะอยู่ พี่ถึงจะมีชีวิตที่ดีในภายหน้า"
"พูดจบหรือยัง? จบแล้วก็ไปได้แล้ว อาเยี่ยนกำลังจะกลับมาแล้ว"
"พี่!"
หลินหว่านซิงหายใจแรง อกกระเพื่อมรุนแรงจนดวงตาถึงกับแดงก่ำ
ในสายตาของหลินหว่านซิง หลินอันอันที่เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่เล็กนั้นต่ำต้อย ไร้การอบรมสั่งสอน ไร้รสนิยม ไร้แก่นสาร แล้วยังสายตาสั้นอีกด้วย