แพทย์ผู้นี้คือหมอทหารที่ประจำอยู่ ณ โรงแรมจิงซี เพื่อเตรียมพร้อมรับมือเหตุการณ์ฉุกเฉิน
การที่เขามาตรวจรักษาถึงที่ด้วยตัวเอง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นคำสั่งของทหารรักษาการณ์เก่า
เมื่อได้ทราบอาการของหลินอันอัน หมอก็จนปัญญาอยู่บ้าง หลังจากตรวจสอบยาที่มีอยู่เดิมของเธอแล้ว ก็เอ่ยชมไม่ขาดปาก
สุดท้ายจึงเพิ่มยาบรรเทาอาการไอเข้าไปหนึ่งขนาน
หลินอันอันส่งคนไปอย่างสุภาพ
โทรศัพท์ในห้องรับรองก็ดังขึ้นกะทันหัน
หลินอันอันเร่งฝีเท้าเดินไปรับสาย “ฮัลโหล หมิงโจว!”
จากปลายสายมีเสียงรบกวนของกระแสไฟฟ้าดังซ่า ตามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกแต่แฝงความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดของฉู่หมิงโจว “อันอัน”
เพียงสองคำ ก็ทำให้ขอบตาของหลินอันอันร้อนผ่าวในบัดดล
เธอกำหูโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ลำคอเหมือนมีอะไรมาอุดตัน ถ้อยคำนับพันหมื่นหลั่งไหลมาถึงริมฝีปาก สุดท้ายกลับเหลือเพียงเสียงสั่นเครือตอบรับ “ฉันอยู่ตรงนี้!”
“จำนวนผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บดีกว่าที่คาดไว้”
หลินอันอันเข้าใจดีว่าเขาหมายถึงอะไร แผ่นดินไหวครั้งนี้แม้ยังมีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บ แต่ก็น้อยกว่าตัวเลขที่เธอเอ่ยถึงในตอนนั้นมาก
หลินอันอันสูดน้ำมูก พยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูราบเรียบ “อืม หมิงโจว คุณเก่งมาก ความเด็ดขาดของคุณช่วยชีวิตคนได้มากมายเหลือเกิน”
เธอนึกถึงดวงตาสีแดงก่ำของผู้นำอาวุโสในห้องปฏิบัติการเมื่อคืน นึกถึงรายงานฉุกเฉินที่ดังไม่หยุด...
เบื้องหลังภัยพิบัตินี้คือความเชื่อมั่นที่เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยซึ่งสร้างแนวป้องกันไว้ล่วงหน้าท่ามกลางความมืดมิด