หลินอันอันเห็นรอยตีนกาของผู้นำอาวุโสเต็มไปด้วยฝุ่น แต่แววตากลับวาววับด้วยน้ำตา——ชายผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาในสนามรบ ครานี้กลับตาแดงเพื่อชาวเมืองถังที่รอดชีวิต
ทั้งคืนไม่หยุดพัก โทรศัพท์ในห้องปฏิบัติการดังครั้งแล้วครั้งเล่า ล้วนเป็นรายงานด่วนจากกองบัญชาการต้านภัยแผ่นดินไหวเมืองถัง
“รายงานผู้นำ เนื่องจากวางกำลังล่วงหน้า สถานการณ์อันตรายที่อ่างเก็บน้ำโต่วเหอควบคุมได้แล้ว! เหมืองแร่จินซวี่ช่วยคนงานเหมืองออกมาได้ 230 คน!”
“อัตราบ้านเรือนพังถล่มในเขตเมืองสูงถึงกว่าร้อยละ 70 เริ่มการกู้ภัยแล้ว”
“ศูนย์พักพิงเปิดใช้งานแล้ว”
“......”
ยอดเยี่ยม! ประชาชนรอดแล้ว!
แสงสางยามรุ่งอรุณ เครื่องบินลำเลียงหลายสิบลำบินผ่านท้องฟ้าปักกิ่ง ห้องพยาบาลที่แขวนใต้ท้องเครื่องเหมือนระฆังเงินเป็นพวง
จนกระทั่งสถานการณ์ที่เมืองถังควบคุมได้ชั่วคราวแล้ว ผู้นำระดับสูงจึงให้ทุกคนแยกย้าย “คืนนี้ลำบากทุกคนแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ”
“ขอรับ!”
หลินอันอันถอนหายใจโล่งอก
เพียงแต่พอประสาทคลาย เธอก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ จู่ๆ ก็ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ น้ำตาไหลพราก
แม่ทัพเจิ้งเห็นหน้าเล็กๆ ดำคล้ำ ร้องไห้เหมือนแมวเปื้อนขี้เถ้า ก็อดหัวเราะดังไม่ได้
ผู้นำคนอื่นๆ ต่างมองมาทางเธอ ท่าทางของเธอชวนขบขัน พลันปรับบรรยากาศในที่นั้นได้ ทุกคนสบตากันยิ้มๆ ในใจก็โล่งอก
เมืองทั้งเมืองถูกทำลาย ภารกิจกู้ภัยต่อจากนี้เร่งด่วนหนักหนา
เศษกระจกในห้องปฏิบัติการสะท้อนแสงอรุณ หลินอันอันมองท้องฟ้าด้านนอกค่อยๆ สว่าง รู้สึกขึ้นมาว่าตนเองเก่งกาจเหลือเกิน