“พรุ่งนี้เราไปเที่ยวสวนสาธารณะริมแม่น้ำที่เมืองทอผ้ากัน ได้ยินว่ามีนั่งเรือข้ามฟากล่องแม่น้ำด้วยนะ! ยังมีดอกท้อหอมให้ดูอีก......”
หลินอันอันพูดยังไม่ทันจบ ฉู่หมิงอวี่ก็นั่งไม่ติดแล้ว จับมือเธอเขย่าไปมา “พี่สะใภ้ จริงเหรอ? พี่ใหญ่จะพาเราไปเที่ยวจริง ๆ เหรอ?”
“จริงสิ พี่สะใภ้จะหลอกนายได้ยังไง?”
“เย้~พี่สะใภ้ของฉันดีที่สุดเลย”
ฉู่หมิงอวี่พูดจบก็เผ่นแน่บเหมือนทาเท้าไว้ รีบบอกว่าจะเล่นข้าง ๆ สักครู่
แม่หลินหัวเราะไม่หยุด “เขาเนี่ยนะ! คงจะไปอวดกับคนอื่นอีกแล้ว”
“ฮ่า ๆ เสี่ยวอวี่น่ารักจัง ปล่อยเขาไปเถอะ”
ตอนนั้นเอง ทหารเล็กวิ่งมาบอกว่ามีแขกมาเยี่ยม
“หูซิ่วเหมย? ให้เขาเข้ามา”
หูซิ่วเหมยมากับลูกพี่ลูกน้องหูจิ่ว แต่ละคนเข็นจักรยานมาคันหนึ่ง ท้ายรถและแฮนด์มีของขวัญห้อยเป็นพะรุงพะรัง
หูซิ่วเหมยดำขึ้นทั้งตัว แต่สภาพดีมาก ดูมีพลัง มีชีวิตชีวา แตกต่างจากเดิมคนละคน
พื้นเพของหูจิ่วนั้นหลินอันอันทราบดี เขาดูเป็นพวกนักเลงเถลไถล แต่ลับหลังทำการค้าขายผิดกฎหมาย
โดยปกติแล้ว คนแบบนี้กลัวที่จะติดต่อกับคนในเขตกองทัพที่สุด แต่วันนี้ทำไมมากันพร้อมหน้า?
“อันอัน”
“พี่ซิ่วเหมย”
หูซิ่วเหมยขนของมาไม่น้อย หลินอันอันไม่กล้ารับเลย
อีกอย่าง ไม่มีบุญคุณก็ไม่ควรรับของ
หลินอันอันปฏิเสธโดยตรง “พี่ซิ่วเหมย ของพวกนี้ฉันรับไม่ได้ ตอนนี้ฉันกับหมิงโจวเป็นทหารกันทั้งคู่ รับของขวัญตามอำเภอใจจะถูกคนแจ้งความเอาได้”