"หอพักรวมเฟสแรกน่าจะสร้างเสร็จแล้ว คราวนี้ชื่อเสียงของเธอออกไป การขวนขวายโควตาก็น่าจะง่ายขึ้น การมีครอบครัว สิ่งแรกคือต้องมีรังเล็กๆ ของตัวเอง ถึงจะดูเป็นเรื่องเป็นราว"
"พี่ เรื่องให้ผมออกรายการข่าว พี่ยังคิดถึงเรื่องหอพักรวมด้วยหรือ?"
"อืม พี่เขยของเธอก็ช่วยออกแรงให้ได้ แต่จำไว้ พึ่งใครก็ไม่เท่าพึ่งตนเอง ต่อเมื่อเธอแข็งแกร่งพอ ชีวิตถึงจะดีวันดีคืน"
หลินจื่อหวยนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เหลือบมองหลินอันอัน หัวใจอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก...
สองพี่น้องสนิทกันอยู่แล้ว แต่สำหรับหลินจื่อหวย ดูเหมือนเขาเกิดมาก็ต้องคอยเสียสละให้พี่สาวที่ร่างกายอ่อนแอคนนี้ ของกินดีๆ ของใช้ดีๆ ในบ้านล้วนให้เธอก่อน ประหนึ่งว่ามันควรจะเป็นเช่นนั้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงการดูแลจากพี่สาว ราวกับ... บ่าบางๆ นั่น กลับประคองน้ำหนักทั้งหมดของเขาไว้ได้อย่างมั่นคง
"พี่ อย่าดีกับผมนักเลย"
หลินอันอันถลึงตาใส่เขา "นึกว่าฉันอยากหรือ? ถ้าเลือกได้ เธอคิดว่าฉันอยากยุ่งกับเธอหรือ?"
"พี่!"
ระหว่างทางกลับ หลินอันอันพูดจาจริงจังถึงข้อปลีกย่อยต่างๆ
ลมหนาวยังคงพัดกระโชก แต่ก็ไม่อาจพัดพาไออุ่นรอบกายของทั้งสองให้จางหาย
หลินอันอันเดินนำหน้า หลินจื่อหวยเดินตามเงียบๆ สายตาจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของเธอไม่วาง
เขาแอบสาบาน จะต้องทำให้ทุกสิ่งที่พี่สาวทุ่มเทเบ่งบานออกผล!
ต้องขยันหมั่นเพียร เป็นเสาหลักของบ้าน เป็นทางหนีที่มั่นคงของพี่สาวตลอดไป