หลังการสัมภาษณ์ผ่านไปเพียงสองวัน ข่าวชิ้นแรกเกี่ยวกับนักดนตรีอัจฉริยะแห่งคณะศิลปินภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็ปรากฏบนหนังสือพิมพ์
ต้องยอมรับว่าสำนักพิมพ์อิ้งหยวนทำงานรวดเร็วมาก ฝีมือการเขียนบทความนั้นไร้ที่ติ บรรยายเรื่องราวชีวิตของหลินจื่อหวยได้มีชีวิตชีวา
“ยอดเยี่ยมจริง ๆ ฉวยโอกาสที่การแสดงการกุศลที่มณฑลอวี้เป็นกระแสให้จื่อหวยได้ดังสักหน่อย หมิงโจว อีกสักพักฉันจะไปไปรษณีย์ ส่งหนังสือพิมพ์นี้ให้พ่อแม่ ให้พวกท่านดีใจด้วย”
“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม” ฉู่หมิงโจวสวมเสื้อคลุมเรียบร้อย กำลังจะออกจากบ้าน
“ไม่ต้อง แค่ไม่กี่ป้ายเอง ไม่ไกล”
“อืม ระวังตัวด้วย ฉันไปกรมแล้ว”
“ไปเถอะ ๆ”
ตอนนี้หลินอันอันมีนิสัยชอบอ่านหนังสือพิมพ์ เช้าวันนี้พอคลี่หนังสือพิมพ์ออกก็เจอข่าวดีเช่นนี้ ใจชื้นจนไม่รู้จะดีใจแค่ไหน
แม้ตอนนี้จะลงแค่หนังสือพิมพ์ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ และอยู่แค่หน้าสอง ทว่าการจัดวางดี เนื้อหาดี ทั้งยังดึงดูดความสนใจมาก การเป็นที่รู้จักเป็นเพียงเรื่องของเวลา หากกระจายต่อไปอีก อาจมีเซอร์ไพรส์ใหญ่กว่านี้
แสงแดดสาดเฉียงผ่านกรอบหน้าต่างลงบนโต๊ะ ย้อมหัวข้อข่าว [ดาวรุ่งดวงใหม่ของคณะศิลปินภาคตะวันตกเฉียงเหนือ] กลายเป็นสีทอง
ปลายนิ้วของเธอลูบไล้รูปถ่ายของหลินจื่อหวยขณะกอดหีบเพลงชักในหนังสือพิมพ์—ชายหนุ่มมีแววตามุ่งมั่น ทรวดทรงสง่างาม ใต้ภาพมีคำบรรยาย “จากชนบทสู่เวที: นักดนตรีอัจฉริยะ-หลินจื่อหวย”