ตู้เจวียนถูกเขาพูดจนหัวเราะ "อย่ามาพูดเหลวไหลเชียวนะ พี่สาวต่างหากที่คอยดูแลพวกเรา"
"ตู้เจวียน เธอไม่เข้าใจหรอก! ฉันดูแลพี่สาวมาตั้งแต่เด็กแล้ว เวลาพี่กินเนื้อ ฉันก็แทะผัก เวลาพี่อ่านหนังสือ ฉันก็แบกกระเป๋าให้ พ่อแม่เอาแต่ดุฉันคนเดียว พอพี่มีเรื่องกับใคร ฉันนี่แหละไปชกแทน..."
หลินอันอันฟังแล้วทั้งขำทั้งอึดอัด
"พี่ ไปกันเถอะ ไปนั่งเล่นบ้านพี่ลู่กันหน่อย เขาบอกมีของดีฝากมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันแวะไปเอาด้วย"
หลินอันอันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เพราะเริ่มรู้สึกเหนื่อยแล้ว
"พี่สะใภ้ ไปกันเถอะค่ะ ไปเดินเล่นกัน" ฉู่หมิงหลานก็ช่วยคะยั้นคะยอ
"ก็ได้"
การไปนั่งบ้านลู่ชิงก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพียงแต่ลู่ชิงช่างคุยเก่งเหลือเกิน ดึงพวกเขาให้คุยทั้งเรื่องความฝัน เรื่องความทะเยอทะยาน สุดท้ายก็เล่าแผนพัฒนาคณะศิลปินในอีกหลายปีข้างหน้าจนจบ
หลินอันอันจากที่ตอนแรกนั่งตัวตรง ก็เอนกายพิงไปเมื่อถึงตอนหลัง
นั่งแทะเมล็ดแตงโม ฟังเขาคุยโม้ไปพลาง ก็สนุกดีเหมือนกัน
จนถึงพลบค่ำ ลู่ชิงถึงยอมปล่อยตัว
พอหลินอันอันมาถึงหน้าบ้าน ก็สังเกตเห็นความผิดปกติ...
ผลักประตูเข้าไป ก็ได้กลิ่นหอมนมเข้มข้น
อาโหลวกำลังพาหลี่ลู่ทำกับข้าวอยู่ในครัว ฉู่หมิงโจวเองก็พับแขนเสื้อช่วยเป็นลูกมือ