ตลอดเดือนอ้าย หลินอันอันใช้ชีวิตอย่างสบายใจ ตู้เจวียนกับฉู่หมิงหลานผลัดเปลี่ยนกันทำอาหารให้เธอ กลัวว่าเธอจะเบื่ออาหาร
เพื่อนบ้านก็แวะเวียนมาหากันบ่อยขึ้น ความสัมพันธ์ดีขึ้นกว่าปีก่อนมากทีเดียว
“จื่อหวย เดี๋ยวพวกแกไปยื่นรายงานขอแต่งงานแล้ว อย่าลืมไปถ่ายรูปด้วย บ้านใหม่จะแจกวันที่ยี่สิบ ถึงเวลาล้างรูปมาตั้งที่บ้าน จะได้ดูดี”
“ได้เลย”
วันนี้หลินจื่อหวยแต่งตัวค่อนข้างเป็นทางการ สวมเสื้อผ้าใหม่เอี่ยม แถมตัดผมมาเป็นพิเศษ ดูสดชื่นมีชีวิตชีวายิ่งนัก
ตู้เจวียนก็แต่งหน้า ถักเปียหางม้าหนา รอยยิ้มดวงตางดงาม
สองคนยืนเคียงคู่กัน สมน้ำสมเนื้ออย่างยิ่ง
“พี่สาว พวกเราไปก่อนนะ”
“ไปเถอะๆ”
หลินอันอันเอนกายบนเก้าอี้ผ้าใบ มองหลินจื่อหวยประคองตู้เจวียนขึ้นรถจักรยาน แสงอาทิตย์ส่องลอดกิ่งไม้ที่ปกคลุมด้วยหิมะ เกิดเป็นประกายแสงพร่างพรายบนร่างทั้งสอง
“ค่อยๆ ขี่นะ”
“ได้”
หลินอันอันยกมือขึ้นบังแสงอาทิตย์ มองรถจักรยานโคลงเคลงค่อยๆ ขี่ออกไปไกล
พลันนึกถึงช่วงเวลาเดียวกันเมื่อปีก่อน หลินจื่อหวยยังทำตัวเหลวไหล ราวกับคนซื่อบื้อไร้สมอง พริบตาเดียวนี่ก็จะสร้างครอบครัวแล้ว
“บ่ายนี้ต้องไปโรงพยาบาลแล้ว” เงาของฉู่หมิงโจวทอดคลุมลงมา บังร่างหลินอันอันพอดี
เขาเอื้อมมือมาปรับมุมเก้าอี้ผ้าใบให้เธอ ปลายนิ้วพาดผ่านขมับเธอ “คุณหมอเหลี่ยงบอกว่าหมอกู้กลับมาที่โรงพยาบาลใหญ่มณฑลทหารแล้วเมื่อวันก่อน วันนี้น่าจะอยู่เวรแล้ว”
หลินอันอันเงยหน้าขึ้นมองเขา พบที่คอเสื้อเขากลัดกระดุมเงินอันประณีต นั่นเป็นสิ่งที่เธอออกแบบจากปลอกกระสุนเก่า ให้หลินจื่อหวยไปขัดเกลาอยู่สามวัน บนนั้นสลักอักษร “อัน” ตัวเล็กๆ งดงามประณีตอย่างยิ่ง