หลินอันอันลูบคาง รู้สึกเหมือนกำลังฟังนิยายรักน้ำเน่าอยู่เลย...
เนื้อเรื่องมันก็สมเหตุสมผลดีนะ แต่ก็ยังแปลก ๆ ยังไงชอบกล!
สหายหลินวั่งซูที่ใคร ๆ ก็ชมเชย มันจะง่ายดายขนาดนั้นจริงหรือ?
ในสายตาเธอ นี่คือคนที่มีชั้นเชิงและมีปัญญา
ถ้าเธอเป็นห่วงคู่รักของตนจริง ทำไมถึงไม่ไปด้วยกันล่ะ? แล้วทำไมถึงมาจับจังหวะตอนที่อีกฝ่ายถูกวางยาได้พอดิบพอดี?
ถ้าจะช่วยคนจริง ทำไมไม่รีบพาไปส่งโรงพยาบาล? ภาคตะวันตกเฉียงเหนือนี่ไม่ใช่บ้านนอกนะ อย่าว่าแต่หลายโรงเลย โรงพยาบาลใหญ่ ๆ ก็มีตั้งหลายแห่ง!
แต่อย่างไรเสีย หลินอันอันก็พอเข้าใจการกระทำของเธอ
เด็กสาวจากครอบครัวธรรมดา ต่อให้จะเก่งกาจเพียงใด ก็ยังห่างจากครอบครัวประธานคณะกรรมการปฏิวัติราวฟ้ากับเหว การจะแต่งเข้าตระกูลเซวียได้อย่างสมศักดิ์ศรีและรวดเร็ว ก็นับว่าการถือโอกาสตามสถานการณ์เป็นวิธีที่ดีที่สุด
ทั้งนี้ทั้งนั้น ผู้คนยุคนี้ยังให้ความสำคัญกับชื่อเสียงอย่างมาก ในเมื่อเซวียหรานกับซูเหยายังไม่ได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน การที่เธอกล้าแจ้งตำรวจ ก็ย่อมคำนวณทางหนีที่ไล่ไว้แล้ว ปิดปากคนตระกูลเซวียได้อย่างสนิท
ช่างกล้ายิ่งนัก!
ว่าแต่เรื่องนี้ เซวียหรานกับหลินอันอันก็ถือว่าเป็นคนรู้จักกันดี
พี่น้องตระกูลเซวียยังเคยร่วมโต๊ะกินข้าวกับเธอตอนสอบหนังสือรับรองความสามารถภาษาต่างประเทศสำหรับภารกิจพิเศษนั่นด้วย
ตอนนั้น หลินอันอันยังหยอกล้อว่าสองคนนั้นเป็นพวกใช้เส้นสายตัวจริงเสียงจริงทีเดียว!
หลินอันอันมีความประทับใจที่ดีต่อพวกเขา ทั้งนิสัยก็ดี การอบรมบ่มเพาะก็ยอดเยี่ยม นับว่าเป็นตัวเลือกคู่ครองที่ดีมากจริง ๆ