บรรณาธิการหลิวกระแอมเบา ๆ ลดเสียงลงพูดว่า “เรื่องของซูเหยาต้องเล่าตั้งแต่เดือนกว่า ๆ ก่อน ตอนนั้นก็โจษจันกันไปทั่ว ภายหลังเพราะเหตุน้ำท่วมมณฑลอวี้ เรื่องก็เลยถูกกลบไป ถ้าไม่ใช่เพราะเธอยังก่อกวนต่อ ที่จริงไม่มีใครสนใจแล้ว น่าเสียดายนะ…”
หลินอันอันไม่ค่อยสอดรู้เรื่องซุบซิบ ทุกครั้งที่ได้ฟังข่าวก็มักจะเก็บตกจากที่คนอื่นคุยเหลือไว้ ย่อมไม่รู้เรื่องเมื่อเดือนก่อนอยู่แล้ว
ภาพของซูเหยาในความทรงจำเธอยังคงเป็นคนเย่อหยิ่งจองหอง ชอบก้าวร้าวใส่ผู้อื่น
แต่เรื่องที่บรรณาธิการหลิวเล่าต่อมา ทำให้หลินอันอันและคนอื่น ๆ ต่างพากันตกตะลึง…
หลังจากซูเหยาออกจากคณะศิลปิน ไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีใด ที่จริงถูกปลดจากตำแหน่ง แต่เธอกลับพูดเสียจนกลายเป็นการเกษียณตัวเอง
ต่อหน้าคนนอก เธอก็คือสมาชิกคณะศิลปินที่เกษียณอย่างมีเกียรติ
คนที่ออกจากคณะศิลปิน เห็นชัดว่ามีพรสวรรค์หลากหลาย ยิ่งไปกว่านั้นซูเหยาเคยเป็นนักร้องนำของคณะ ก็ยิ่งทำให้เธอดูไม่ธรรมดา
ตั้งแต่การดูตัวกับลู่ชิงล้มเหลว ซูเหยาก็สงบปากสงบคำอยู่ช่วงหนึ่ง หมายจะรวบรวมกำลังกู้คืนความสัมพันธ์ น่าเสียดายที่ลู่ชิงดื้อดึงไม่ฟังเหตุผล ไม่ยอมให้โอกาสเธอแม้แต่น้อย
หลังจากออกจากคณะศิลปิน คนตระกูลซูก็ร้อนรน หวังให้เธอฉวยโอกาสตอนยังสาวรีบหาคู่ดี ๆ แต่งงานเสีย ถ้ายืดเยื้อต่อไปก็จะกลายเป็นสาวแก่
ฐานะตระกูลซูไม่เลว ทั้งหน้าตาของซูเหยาก็งดงาม รูปร่างและบุคลิกก็โดดเด่น การหาคู่ย่อมไม่ยาก สหายชายที่ยอดเยี่ยมอยากแต่งงานกับเธอก็ไม่น้อย
แต่ซูเหยากลับไม่ชอบใครเลย เพราะมีลู่ชิงเป็นมาตรฐานเปรียบอยู่ก่อนแล้ว ถ้าใครด้อยกว่าลู่ชิง เธอล้วนรู้สึกว่าทำให้ตัวเองขายหน้า
ในที่สุดเธอก็เล็งไปที่เซวียหราน บุตรชายประธานคณะกรรมการปฏิวัติภาคตะวันตกเฉียงเหนือ