ฉู่หมิงอวี่กระโดดโลดเต้นวิ่งเข้ามา ใบหน้าแดงระเรื่อราวกับผลแอปเปิ้ลสุกงอม ดวงตาเปล่งประกายตื่นเต้น "พี่สะใภ้ คณะศิลปินนี่สนุกสุด ๆ ไปเลย! มีพี่สาวสวย ๆ เต้นระบำเต็มไปหมด แถมมีพี่ชายร้องเพลง เสียงเครื่องดนตรีก็ติ๊งต่อง ๆ ไพเราะจับใจจริง ๆ!"
แม่หลินก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ข้างกายมีตู้เจวียนเดินตาม ทั้งคู่คล้องแขนกันดูสนิทสนมยิ่งนัก
แม่หลินทำท่าทางยังไม่อยากกลับ พลางตบมือตู้เจวียนเบา ๆ "อันอันจ๋า คณะศิลปินนี่เป็นที่ที่ดีจริง ๆ ได้เห็นหนุ่มสาวรุ่นใหม่กระตือรือร้นกันขนาดนั้น แม่เองก็รู้สึกเบิกบานใจไปด้วย
โดยเฉพาะตู้เจวียน เก่งจริง ๆ เลยนะ พอขึ้นไปยืนบนเวที ก็ดูเป็นเด็กสาวที่โดดเด่นสุดตาเชียว"
ตู้เจวียนเองก็หน้าแดงระเรื่อ โดนแม่หลินชมจนก้มหน้าลงเล็กน้อย "อาเฉินอย่าเพิ่งชมหนูเลย หนูก็ไม่ได้มีดีอะไรนัก..."
"อย่าพูดจาดูถูกตัวเองแบบนั้นสิ เธอน่ะมีความสามารถจะตายไป มีพรสวรรค์แล้วยังขยันอีก ทำเรื่องดี ๆ สร้างคุณประโยชน์ให้งานด้านวัฒนธรรมตั้งเยอะ"
หลินอันอันชะงักไปครู่หนึ่ง!
หันไปมองหลินจื่อหวย อยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น แม่หลินถึงได้สนิทกับตู้เจวียนถึงเพียงนั้น?
หรือว่าเขาคบกับตู้เจวียนจริง ๆ?
หลินอันอันรู้สึกว่าต้องทำให้เรื่องนี้ชัดเจน ครอบครัวของตู้เจวียนนั้นไม่ธรรมดา แต่ตัวเด็กสาวคนนี้ก็ใช้ได้ หากคบหาจริงจังแล้ว ทุกอย่างก็ต้องมีแบบแผน ต้องปรึกษาหารือกัน ควรทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น
สมัยนี้ไม่ใช่ยุคที่จะคบกันเล่น ๆ ไม่ได้หมายความว่าพอพูดว่า 'รักอย่างเสรี' แล้วจะทำตามอำเภอใจ ที่ต้องการคือความถูกต้องตามประเพณี