ทันทีที่เธอกลับมาถึงห้องจัดเลี้ยงงานเลี้ยงต้อนรับ คณะของกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็รออยู่นานแล้ว
ความจริงทุกคนยังงง ๆ กันอยู่ เพิ่งกินข้าวอย่างมีความสุขไป ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกเหมือนจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น?
ตอนนี้ในหัวของหลินอันอันมีแต่แผนที่ภูมิประเทศที่ฉู่หมิงโจววาดไว้ตอนนั้น จุดหลบภัยที่ทำเครื่องหมายด้วยดินสอ ล้วนเป็นเส้นชีวิตของประชาชน!
เธอต้องนึกให้ออกทั้งหมด ช่วยได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น ถ้าช่วยไม่ได้จริง ๆ …เธอก็จะบริจาคเงินระดมสิ่งของ…
“อันอัน ทำไมสีหน้าเธอดูแย่จัง? เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?” หลี่หร่านถามด้วยความเป็นห่วง
หลินอันอันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง “แถบแผ่นดินไหวภาคเหนือของจีนมีปัญหา เรื่องใหญ่กำลังจะเกิดแล้ว”
“หา?”
หลินอันอันสูดลมหายใจ ตั้งสติขึ้นมาทันที ส่ายหน้าให้ทุกคน “อย่ากังวลเลย เรากลับที่พักก่อน ทุกอย่างให้ท่านผู้นำตัดสินใจ”
“ได้ งั้นพวกเรากลับก่อน จะได้ไม่เป็นภาระให้ท่านผู้นำ”
“เรื่องใหญ่ขนาดแผ่นดินไหว… พวกเราก็ไม่รู้จริง ๆ”
ทหารรักษาการณ์อาวุโสได้กลับไปอยู่ข้างกายแม่ทัพเจิ้งแทนหลินอันอันแล้ว
เหตุการณ์ต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับการจัดการของผู้นำไม่กี่ท่านนี้
หลินอันอันกับคนอื่น ๆ กลับไปที่โรงแรม
เธอกะเวลาอยู่ แล้วโทรศัพท์ไปที่กรมของฉู่หมิงโจว
“ฮัลโหล” เสียงทุ้มหนักของฉู่หมิงโจวดังมาจากปลายสาย
“หมิงโจว ฉันเอง! ผู้นำระดับสูงของปักกิ่งให้ความสนใจการเคลื่อนตัวทางธรณีของภาคเหนือแล้ว แม่ทัพเจิ้งก็มีส่วนร่วมด้วย เรื่องอื่น ๆ...”
หลินอันอันพูดเร็วมาก ย่นย่อให้เหลือแต่ประเด็น