หลังการเยี่ยมชมตัวอย่างเสร็จสิ้น ทุกคนมายังห้องเจรจาชั่วคราว
หัวหน้าคณะผู้แทนยุโรปใต้หมุนปากกาหมึกซึมชุบทอง “ฝ่ายเรายินดีซื้อเมล็ดพันธุ์สองสายพันธุ์นี้ในราคาตลาดระหว่างประเทศ นี่คือยอดสั่งซื้องวดแรก”
เขาผลักสัญญาผ่านโต๊ะ ตัวอักษรสีดำหนาที่ท้ายข้อสัญญา “ห้ามแพร่กระจายเทคโนโลยี และต้องจัดหาเมล็ดพันธุ์ที่เพาะปลูกต่อได้โดยไม่มีเงื่อนไข” สะดุดตาเป็นพิเศษ
“เมล็ดพันธุ์ข้าวโพดที่ประเทศคุณขายให้หัวกั๋วเมื่อหลายปีก่อน ล้วนเพาะพันธุ์ต่อไม่ได้ บังคับให้เราต้องซื้อเมล็ดพันธุ์ใหม่ทุกปี” แม่ทัพเจิ้งเคาะนิ้วลงบนสัญญา “ตอนนี้ถึงคราวประเทศคุณมาซื้อสินค้าของเรา กลับคิดจะล้มล้างข้อกำหนดงั้นหรือ”
ขณะแปล หลินอันอันสังเกตเห็นแววไม่พอใจในดวงตาของผู้แทนฝ่ายตรงข้าม
“นี่เป็นความร่วมมือต่างรูปแบบกัน!” ผู้เชี่ยวชาญด้านเกษตรยุโรปใต้ลุกขึ้นยืนกะทันหัน “หาก 7125 และ 702 ถูกส่งเสริม จะเปลี่ยนโฉมหน้าธัญพืชโลก! ฝ่ายคุณไม่คิดจะรับประโยชน์จากสิ่งนี้หรือ พวกคุณควรเข้าใจ ว่าการเข้าสู่ตลาดยุโรปผ่านพวกเรา เป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุดของพวกคุณ”
แม่ทัพเจิ้งหน้าเครียดขึ้นทันที “ธัญพืชเป็นเส้นเลือดหล่อเลี้ยงชีวิตคนนับพันล้าน ไม่ใช่ผลิตภัณฑ์หากำไรฝ่ายเดียว”
พอหลินอันอันพูดจบ บรรยากาศในห้องเจรจาก็ดิ่งสู่จุดเยือกแข็งทันควัน
ผู้แทนการค้ายุโรปใต้ลุกพรวดขึ้น ภายใต้ชุดสูทเนคไท ร่างกายตึงเครียดเป็นเส้นตรง “ท่าทีเช่นนี้ของท่านแม่ทัพเจิ้ง เกรงว่าคงไม่มีความจริงใจในความร่วมมือ! หากเมล็ดพันธุ์ของประเทศท่านต้องการเข้าสู่ตลาดโลก โดยไร้ช่องทางของพวกเรา ก็เป็นเพียงการรบบนกระดาษ!”