หลังอาหาร แม่หลินรื้อห่อผ้าสีแดงออกจากหีบ คลี่อย่างทะนุถนอม ข้างในเป็นเสื้อเล็ก ๆ สองสามตัว ฝีเข็มละเอียดประณีต งานฝีมือเนี้ยบกริบ
“นี่แม่เย็บให้หลานน้อย อันอันลูกเก็บไว้” เธอส่งเสื้อให้หลินอันอัน แววตาอาบด้วยความเอ็นดู
หลินอันอันลูบไล้เนื้อผ้านุ่มนิ่มแผ่วเบา ปลายจมูกพลันร้อนผ่าว “คุณแม่เหนื่อยแล้ว”
ฉู่หมิงโจวเวลานี้หวาดหวั่นอารมณ์เธอจะพลุ่งพล่าน จึงรีบขยับเข้าไปใกล้ รับเสื้อมาพลางเอ่ยชม “ฝีมือคุณแม่ประณีตยิ่งนัก รอเจ้าตัวเล็กเกิดแล้ว คงต้องขอให้คุณแม่ตัดเพิ่มอีกหลายชุด”
“ได้ ๆ ๆ แม่ยินดีนัก”
รู้ว่าหลินอันอันยามนี้สถานการณ์พิเศษ แม่หลินก็ไม่กล้ากล่าวคำซาบซึ้งใด ๆ “พวกเจ้ารีบไปพักผ่อนเถิด แม่ก็ต้องนอนแล้ว จะได้พักให้สดชื่นไว้เดินทางพรุ่งนี้”
หลินอันอันในใจอาวรณ์นับหมื่นนับพันส่วน ยังคงผงกศีรษะ “เจ้าค่ะ คุณแม่พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้…เดินทางปลอดภัย”
วันพรุ่งนี้ถึงเวลาออกเดินทางแต่เช้าตรู่ ฉู่หมิงโจวไม่ยินยอมให้หลินอันอันไปส่ง แม่หลินก็พร่ำว่าไม่ต้องส่ง อย่างไรเสียอีกไม่นานก็จะกลับมาแล้ว
“อันอันจ๋า”
แม่หลินยื่นมือกอดบุตรสาว แนบแก้มลงบนแก้มเธอ ถ้อยคำมากมายล้วนละลายอยู่ในอ้อมกอดนั้น
รุ่งเช้าอีกวัน ฟ้ายังไม่สว่างดี ฉู่หมิงโจวก็ลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ
เขาดึงมุมผ้าห่มให้หลินอันอันแล้วจึงออกจากห้อง ถึงได้เห็นแม่หลินนั่งอยู่ในห้องโถง ตรงหน้าวางห่อผ้าพองโตไว้
“คุณแม่ ผมไปส่งท่านที่สถานีรถไฟ”
ฉู่หมิงโจวหยิบห่อผ้าขึ้น แล้วจึงเดินเคียงข้างแม่หลิน
แม่หลินผงกศีรษะ “ไปกันเถิด”
ทั้งสองเดินมาถึงลานบ้าน ลมหนาวตวัดใบไม้แห้งกราว แม่หลินหยุดฝีเท้า ทอดตามองลึกเข้าไปยังห้องที่หลินอันอันอยู่ “สตรียามตั้งครรภ์อารมณ์แปรปรวนง่าย หมิงโจวเจ้าจงผ่อนปรนให้อันอันมากหน่อย”