เสียงกระแทกประตูห้องเจรจาดังสนั่นจากฝีมือตัวแทนยุโรปใต้ยังคงก้องกังวาน ทว่าทั่วทั้งห้องกลับระเบิดเสียงอื้ออึงราวน้ำเดือด
แม่ทัพเจิ้งวางมือใหญ่เต็มไปด้วยตาปลาบนไหล่ของหลินอันอันเบาๆ “ล่ามหลิน การรบครั้งนี้สวยงามนัก! ตีพวกผีฝรั่งหยิ่งยะโสจนหงายหลัง!”
ผู้คนกรูเข้ามาล้อมรอบ นายทหารที่ปกติเคร่งขรึมต่างดวงตาเป็นประกายเฉิดฉาย
มีคนชูใบบันทึกการเจรจาขึ้นมา หัวเราะจนหุบปากไม่ลง “ใช่เลย! คราวก่อนมันขาย ‘เมล็ดพันธุ์ดับสูญ’ ด้วยหน้าตาเหี้ยมเกรียม ตีกลับไปหมดแล้ว!”
“ตอนนี้เมล็ดข้าวสาลีที่ดีที่สุดอยู่ในมือเรา ดูซิว่าไอ้หมาตัวไหนจะกล้าอวดดีอีก!”
“พูดจาให้สุภาพหน่อย ดูความสามารถของล่ามหลินสิ ฉันฟังไม่รู้เรื่องเลยสักคำที่มันพล่าม เห็นแต่ฝรั่งเขียวหน้าจ๋อย”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ…”
แม้แต่พนักงานหนุ่มที่นั่งอยู่มุมห้องก็หน้าแดงก่ำ ตะเบ็งเสียงร้อง: “7125 กับ 702 ของพวกเราไม่ทำให้เสียชื่อ! ดูสิต่อไปใครจะมากำราบพวกเราได้อีก!”
ฉู่หมิงโจวมาถึงตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ยืนอยู่นอกวงผู้คน มุมปากแย้มยิ้มบางๆ แววตาจับจ้องที่หลินอันอันไม่วางตา
เขามองหลินอันอันถูกผู้คนห้อมล้อม ชุดทหารสวมใส่ดูทะมัดทะแมงเช่นเดิม ทว่าตัวเธอกลับสว่างไสวยิ่งกว่าแสงอาทิตย์แผดกล้าบนทะเลทราย
นายทหารกองประชาสัมพันธ์วิ่งกรูเข้ามาพร้อมกล้องถ่ายรูป: “แม่ทัพเจิ้ง ท่านกัว ล่ามหลิน… ผมขอถ่ายภาพหมู่ให้ทุกท่าน! นี่จะเป็นข่าวใหญ่ติดบอร์ดประชาสัมพันธ์ของกองทัพเลยนะครับ!”