หลินอันอันพยักหน้า แน่นอนว่าเธอรู้ และไม่ใช่แค่รู้ โรคที่เธอเป็นอยู่ก็ต้องใช้เงินจำนวนมากในการรักษา
เธอต้องการเงิน และยังหาเพิ่มได้
นี่เป็นโรคเรื้อรัง รอได้ แต่ผู้ประสบภัยรอไม่ได้
เมื่อเงินสามารถกำหนดค่าของชีวิตได้ เงินนั้นก็มีค่าที่สุด ทรงคุณค่าที่สุด
“พี่เยี่ยน ชีวิตไม่มีราคา หนึ่งหมื่นหยวนสำหรับฉันก็เป็นแค่ตัวเลข แต่ในมณฑลอวี้ตอนนี้กลับช่วยคนได้มากมายมหาศาล...
คนแปลกหน้าในสายตาเรา อาจเป็นเสาหลักของอีกครอบครัวหนึ่ง เงินนี้ใช้แล้วคุ้มค่า”
กู้เยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นโค้งงาม
ต่างจากเมื่อวานที่ดูมีชีวิตชีวา วันนี้เขาได้เห็นประกายใหม่ในตัวเธอ นั่นคือความเสียสละเพื่อส่วนรวม
“แต่ฉันคิดไม่รอบคอบเหมือนเธอ เรื่องนี้ถ้าสำเร็จ จะดีต่อชื่อเสียงของหมิงโจวอย่างมากแน่! ถึงตอนนั้นเราจะขอบคุณเธออย่างดี”
“ไม่ต้อง”
หลินอันอันยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาโค้งเหมือนตอนพบครั้งแรก แต่...ก็เหมือนจะไม่เหมือนเดิม
กู้เยี่ยนเบนสายตา มองตรงไปข้างหน้าอย่างสงบ ใบหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม
ฉู่หมิงโจวทุ่มเทเข้าสู่งานประสานงานอย่างเร่งด่วน เขารายงานสถานการณ์ร้ายแรงของการป้องกันโรคระบาด รวมถึงแผนระดมทุนและป้องกันด้วยสมุนไพรที่หารือกันไปยังกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนืออย่างละเอียด จากนั้นจึงยื่นเรื่องผ่านกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือขึ้นไปยังองค์กรกลาง